مارمولک

09/22/2026

09/22/2026

زنی زیبا در جنگل های مازندران به خادم امام زاده پناه برد اما نیمه شب اتفاقی افتاد که با دیدنش شوکه خواهید شد
تماشای ویدیو برای همه مناسب نیست
در کامنت ببینید

09/20/2026

شور و نشاط جشن پیوند رو به پایان بود و صدای هلهله و خنده‌های مهمانان کم‌کم در راهروهای عمارت فروکش می‌کرد. کیان در رخت برازنده دامادی در میانه تالار به جا مانده بود، اما بار سنگین اندوهی مبهم بر روحش چنگ می‌زد؛ سرّی مکتوم و ندامتی درونی که اجازه نمی‌داد از رسیدن به این وصال شادمان باشد. او با گام‌هایی آهسته و مردد به سوی حجله قدم برداشت، جایی که همه چیز برای آغاز فصلی جدید آماده بود. پرده‌های فاخر زردوزی‌شده و سوسوی ملایم شمع‌ها فضایی آرام ساخته بودند، اما ضربان تند قلب کیان از حادثه‌ای هولناک خبر می‌داد که در تاریکی در انتظارش بود.
رویا با لباسی مجلل به رنگ سرخ و زرین در گوشه‌ای نشسته و با شرم و حیایی دخترانه، منتظر آمدن همسرش بود. چشمان زلالش حکایت از رویاهایی روشن داشت، اما ناگاه سنگینی وهم‌آلودی فضای اتاق را پر کرد؛ تو گویی نسیمی سرد و نامرئی شعله شمع‌ها را لرزاند و هوا را یخ بست. انگشتان کیان دستگیره در چوبی را فشرد و درست در همان آن که درگاه باز شد و چشمان رویا به همسرش افتاد، ناگهان... ادامه در کامنت

09/18/2026

در دل کوهستان‌های دورافتاده و بادگیر، جایی که صخره‌های سنگی تنها گواه گذر زمان بودند، جوانی زندگی می‌کرد که نامش به پاکدستی و عزت نفس در میان همه زبانزد بود. او کیان نام داشت و روزگارش با سادگی محض سپری می‌شد. کیان گله‌های اهالی را با امانت‌داری تمام به چرا می‌برد و هرگز حتی ذره‌ای از حق مردم را نادیده نمی‌گرفت. فقر شدید هرگز نتوانسته بود قامت بلند شرافت و اصول اخلاقی ریشه‌دار او را خم کند. پناهگاه شبانه او کلبه‌ای کوچک و گلی بود که با دست‌های خودش بر دامنه صخره‌ها بنا کرده بود؛ چهاردیواری بی‌ادعایی که درونش جز بستری ساده و چراغی موشی برای روشن کردن تاریکی چیزی یافت نمی‌شد.
اما آن شب آسمان چهره‌ای دگرگون و سهمگین به خود گرفت. ابرهای تیره و سنگین سراسر افق را پوشانده بودند و زوزه بادهای وحشی، سکوت کوهستان را با غرش‌های پیاپی در هم شکست. طوفانی بزرگ در راه بود. کیان درون کلبه شعله کم‌رمق آتش هیزمی را روشن کرده بود تا سرمای استخوان‌سوز شب را تحمل کند. او آرام و بی‌خبر از سرنوشتی که پشت در به انتظار ایستاده بود، به صدای تندباد گوش سپرده بود.
ناگهان در میان غرش طوفان و برخورد شاخه‌ها، صدایی نامتعارف به گوش رسید؛ ضرباتی لرزان و در عین حال پی‌درپی بر چوب فرسوده در کلبه فرود آمد و سکوت خانه را شکست. کیان با شگفتی برخاست. در این وقت از شب و در چنین بیابان خاموشی، هیچ رهگذری جرأت عبور نداشت. او با گام‌هایی آرام به سمت در رفت و کلون چوبی را به آرامی کنار زد. با باز شدن در، تندبادی سرد به درون پیچید و زنی در آستانه درگاه پدیدار شد؛ بانویی با وقار و اشرافی که... ادامه در‌ کامنت