Asımın Yeri Ürgüp

29/05/2026

Göreme Açık Hava Müzesi’nde her adım geçmişe açılıyor.⁣
⁣
Kaya içine oyulmuş yapılar, bir zamanlar burada yaşayanların izlerini hâlâ taşıyor. ⁣
gezdenkapadokya,dan alıntı..

29/05/2026

Ahmet Misali olarak bilinen Aşık Ahmet Misali Uraz, 1903 yılında Nevşehir Uçhisar’da doğdu. Babası Hacı Mustafa Efendi, annesi Emine Hanım’dır. “Misali, iriyarı, gür sesli, alçak gönüllü, mütevazi ve fazla konuşmayan kendi halinde bir insandı, ancak sazıyla bulunduğu yeri neşelendiren, şenlendiren bir kişiliğe sahipti. Sağ bacağından rahatsız olduğu için, sağ elinden bastonunu hiç eksik etmezdi”(Ahmet Kutlar).
Aşık Misali’nin ciddi bir eğitim almadan radyodan dinlediği türkülerden esinlendiği, sık sık Halkevi’ne giderek orada bulunanların bilgisinden yararlandığı,5-6 yaşından itibaren saz çalmaya başladığı tanıyanlarca anlatılagelmiştir.
1920-1945 yıllarında Uçhisarlı Nevşehir türküleri denilince kuşkusuz akla ilk gelenler Refik Başaran ve Selahattin Küçükdağ’dır. Aşık Misali’nin bilinen on iki adet bestesi ve türküsü vardır. Ancak gerçek beste ve türkü sayısının daha fazla olduğu bunların derlenmemiş olması sebebiyle günümüzde kaybolduğu sanılmaktadır.
Yöresel araştırmacılar Ahmet Kutlar ve Hasan Şahin tespitlerine göre; Misali gençliğinde Kırıkkale silah fabrikasında çalışırken sağ elinin baş parmağını hızara kaptırır. Parmağının ucu kopmuştur. Aşık Misali’nin 1934 yılında İstanbul’da yaşayan ağabeyi yanına gidip birkaç ay kaldığı, 1937 yılında da tedavi için bir süre Ankara’da kaldığı bilinmektedir. Biri kız biri erkek iki çocuk babası olan Misali genç denecek yaşta 1942 yılında Uçhisar’da Vefat etmiştir.
Taş Plak Müzesinden alıntıdır..

29/05/2026

1970 li yıllar Görkündere - Aşk Vadisi..

29/05/2026

19 Mayıs 1977 yılı Ürgüp Hükümet konağı önünde Bayram izleyen Ürgüplüler..

29/05/2026

1977 Yılında Kapadokya..

Send a message to learn more

28/05/2026

Her günümüz, gönül dostlarıyla bayrama dönüşür..!

27/05/2026

Kapadokya'da, doğa kendi şekillerini şekillendirir.

Peri külçeleri ve kayalar oluşumları, zamanla şekillenen benzersiz bir kompozisyon yaratır. ⛰️
Her şekil farklı bir hikaye gibi hissediyor.

Bence bunların hepsini tasarlayan doğa mı yoksa zaman mı? ✨
In Cappadocia, nature shapes its own forms.⁣
⁣
Fairy chimneys and rock formations create a unique composition shaped by time. ⛰️⁣
Each form feels like a different story.⁣
⁣
Do you think it’s nature or time that designs all this? ✨⁣
Gocappadocia,dan alıntı..

27/05/2026

19 Mayıs 1989 Atatürk'ü Anma Gençlik Spor Bayramı sonrasında Ürgüp Memiş Aksoy İlkokulu Öğretmenleri..
Görevli Mehmet Çekmen, Öğrt. Candan Yılmaz, Betül Akbaba, Md Al,i Alkan, Leman Tanrıver, Hakkı Durusu ve Abidin Ercan..

27/05/2026

Muhtemelen 1960 lı yıllar Avanos..
Bir neslin hikayesi.
Açıklama: Levent İlleez..
Fotoğraftaki usta, Mustafa Kavak — halk arasında "Kavukların Mustafa" olarak bilinen, ellerinde toprağı hayata dönüştüren bir çanak ustası.

Ayağında soğuğa teslim olmuş, üzeri yırtık bir ayakkabı. Üstünde paramparça bir gömlek, eski bir şalvar. Ama elleri durmaksızın çalışıyor. Çünkü durmak lüks, o günlerde kimsenin tanımadığı bir sözcük.

---

400 TL. İki yıl. Altı kişi

Dedem işlikteki bir payı satın almak ister. Fiyat 400 TL. Para yok, olmadığı gibi kimsede de yok. Eskici Hacı ve Dişçi Şükrü'ye gider — her biri 200'er lira verir. Faizsiz, karşılıksız. Tek şart: bir yıl içinde geri ödeme.

Ve o bir yıl başlar.

Her sabah iki çocukla birlikte çanak atölyesine. Bağ, bahçe, tarla. Evde eş ve kız çocuğu halı dokuyor, satmak için. Arada amelelik, ırgatlık... Sene sonu gelir, borcun sadece yarısı ödenebilir. Alacaklılardan bir yıl daha ricada bulunulur.

Bir yıl daha. Yemeden içmeden. Ve sonunda, gecikmeyle de olsa, borç ödenir.

400 TL için tüm bir aile, iki yıl boyunca nefes almadan çalıştı.

---

Çanak atölyesi nasıl bir yerdi?

K*m, eşekle dağdan taşınır, elenir, kumluklara kaldırılır. Her gün yalakta çamur katılır, çanak yapılır, kurutulur, pişirilir. Hepsi elle, hepsi eşekle. Bugün bir traktörün bir turda yaptığını, o günlerde eşekle belki haftada zor tamamlarsınız.

---

Yaşar Dayım'ın anlattığı bir anı hiç aklımdan çıkmaz:

Çanakları at arabasına yüklemişler, köylere satmaya çıkmışlar. Para kimsede olmadığı için ticaret çanakla yapılıyor — bulgur, fasulye, nohutla takas.

Bir akşam Uçhisar'a ulaşırlar. Tepedeki bir evde misafir olurlar. Ama gece, çanaklara göz dikenler çıkar. Kavga çıkar. Ve dayım yıllar sonra gülerek anlatırdı:

"İyi dayak yedik, evire çevire dövdüler... ama bir tane çanak vermedik!

**Yokluk böyle bir şey işte.**

---

Bir anı daha:

Veli abi bir gün dayıma sorar:

Yaşar, kırlangıç fırınında çanak pişirilirken ayağında ayakkabı yok, çorap delik, hava soğuk... ama sen ateşte gömülü bir patates için saatlerce beklerdin. Hatırladın mı?"*

Dayim cevap verir:

*"Hatırlamaz olur muyum..."*

---

Bu fotoğrafı kim çekti bilmiyorum. Ama belli ki bilinçli çekti — açısı, ışığı, içindeki her detay o kadar yerli yerinde ki... Muhtemelen bir turistin merceğinden sızdı bu an, tarihe.

Dedem bu çanak yaparken verdiği pozun **vefatından 46 yıl sonra** torunu tarafından Facebook'ta paylaşılacağını nereden bilsin?

Bu fotoğraftan **10 yıl sonra doğacak** bir torunun, 46 yıl sonra bu gün bu kareye bakıp onu anacağını sosyal medyada bu fotoğrafı paylaşacağını nereden bilsin?

Hayat öyle ilginç, öyle ilginç ki..

Verdiğimiz bir fotoğraf pozunun onlarca yıl sonra hakkın rahmetine kavuştuktan sonra paylaşıma konu olacağını nerden bilebillriz tabiki bilemeyiz ama bildiğimiz bir şey varsa hepimiz bir gün anı olacağız..

27/05/2026