12/06/2026
วันนี้มีโอกาสได้พบน้องลูกค้าคนหนึ่ง เขาชอบอ่านหนังสือปรัชญาและประวัติศาสตร์ เล่นเครื่องดนตรีพื้นบ้าน เป็นเด็กสายประกวดแต่งกลอนภาษาไทย และยังเขียนกลอนมาจนถึงทุกวันนี้
แม้ชีวิตจะไม่ได้เป็นไปตามที่ตั้งใจ เพราะสุดท้ายได้เรียนสายภาษาอื่นและก็ได้ใช้ความรู้นั้นประกอบอาชีพ แต่สิ่งที่น่าประทับใจคือเขาไม่เคยทิ้งสิ่งที่รัก กลอนที่เขาเขียนยังงดงาม ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกาพย์กลอนในวรรณคดีที่คุ้นเคย
ระหว่างคุยกัน น้องเล่าว่าเคยพบหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งรู้สึกประทับใจ แล้วคืนนั้นกลับบ้านไปนอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงเธอ จนต้องลุกขึ้นมาแต่งกลอน พอเขียนเสร็จก็ค่อยหลับได้
ฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้เลย …แต่ละคนมีวิธีจัดการกับความรู้สึกต่างกัน บางคนเก็บไว้ในใจ บางคนถ่ายทอดเป็นเพลง บางคนเล่าให้ใครสักคนฟัง ส่วนน้องคนนี้เลือกเขียนกลอน ราวกับว่าความรู้สึกนั้นมากเกินกว่าจะเก็บไว้เฉยๆ
แต่สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดไม่ใช่เรื่องความรักหรือความสามารถในการแต่งกลอน หากเป็นการได้เห็นคนอายุน้อยที่ยังรักษาไฟบางอย่างในตัวเองไว้ได้ แม้ชีวิตจะพาไปอีกทาง เขาก็ยังไม่ทิ้งตัวตนเดิมที่รักและผูกพัน
เราคิดว่าความสำเร็จของชีวิตอาจไม่ใช่การได้เดินอยู่บนเส้นทางที่ฝันไว้เสมอไป แต่อาจเป็นการที่ต่อให้ชีวิตพาเราออกนอกเส้นทางนั้น เราก็ยังรักษาไฟในตัวเองเอาไว้ได้ ไม่ปล่อยให้หน้าที่ การงาน หรือความจำเป็นค่อยๆ ดับสิ่งที่เคยทำให้หัวใจเต้นแรง
เพราะท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ทำให้คนคนหนึ่งยังคงเป็นตัวเอง ไม่ใช่อาชีพที่ทำหรือเส้นทางที่เลือกเดิน แต่คือเปลวไฟเล็กๆ ที่ยังส่องประกายอยู่ภายใน และตราบใดที่ไฟนั้นยังไม่ดับ ความงดงามของชีวิตก็จะยังคงอยู่เสมอ
เลือกโพสต์พร้อมรูปปกหลังหนังสือ หิ่งห้อย เพราะรู้สึกเป็นตัวน้องดี และน้องเองก็ชอบด้วย
บางทีเหตุผลที่เรายังเปิดร้านอยู่ทุกวัน อาจไม่ใช่เพราะมันเป็นอาชีพสร้างรายได้หล่อเลี้ยงชีพเพียงอย่างเดียว แต่อาจเป็นเพราะยังเชื่อว่า…พรุ่งนี้อาจมีเรื่องเล่าดีๆ เดินเข้าประตูมาเพื่อหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของเราด้วย☺️
