OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA w Sieradzu to jedno z pierwszych stowarzyszeń pożarniczych powstałych w miastach Królestwa Polskiego, stawiające sobie za główny cel zapobieganie i zwalczanie klęsk żywiołowych w mieście i najbliższej okolicy. zasłużeni dla miasta obywatele:
- Józef Stanisławski (lekarz)
- Bronisław Krzyżanowski (przemysłowiec)
- Franciszek Dębiki (właściciel hotelu)
- Jan Sulikowski (rej
ent)
- Stanisław Danielewicz (posesjonat)
- Antoni Kempiński (przemysłowiec)
W dniu 18 Września 1875r. zwołano w magistracie zebranie mieszkańców Sieradza, na którym to podjęto uchwałę o powołaniu Towarzystwa Ochotniczej Straży Ogniowej. Opracowany przez członków status OSO uzyskała zatwierdzenie władz, prowadzenie z ochotnikami zajęć i ćwiczeń z zakresu obsługi sprzętu pożarniczego. Od zarządu miasta przejęła ona sprzęt pożarniczy: sikawkę ręczną, 4 beczki na wodę, węże, topory, szpadle. Także Straż rozpoczęła swoją działalność już 25 Stycznia 1876r., której prezesem zarządu został Bronisław Krzyżanowski. W tym też roku straż liczyła już 69 członków czynnych,
w 1881r. - 117, w 1909r. - 93. 25 Stycznia 1876 r. Straż podzielono na 3 oddziały. Początkowo Straż jako organizacja społeczna utrzymywała sie ze składek od członków honorowych (wspierających), od osób publicznych i z działalności kulturalno - rozrywkowej. Dzięki temu zakupiono sprzęt ratowniczo - gaśniczy i zakupiono w Warszawie sikawkę 4-kołową ssąco-tłoczącą. wybudowano na ulicy Krakowskie Przedmieście nr 1, murowaną remizę na narzędzia pożarnicze oraz drewnianą wspinalnię dla celów ćwiczebnych. W 1881 roku straż otrzymała również pierwsze umundurowanie dla członków czynnych składające się z bluz płóciennych przepasanych pasami skórzanymi i hełmów skórzanych. I tak w roku 1907 straż miała już na wyposażeniu 5 sikawek ręcznych, 6 beczek, hydrofor, wóz rekwizytowy i inny drobniejszy sprzęt. W pierwszych dniach I wojny światowej od momentu wycofania się Rosjan z Sieradza, a do czasu zajęcia miasta przez Niemców, strażacy pełnili funkcję Straży Obywatelskiej, strzegąc ładu i porządku publicznego w mieście. Przez pierwsze lata okupacji niemieckiej straż zaprzestała swojej działalności. Niemcy zrabowali cały majątek ze strażnicy. Działalność wznowiono w roku 1916 i przystąpiono również do rozbudowy strażnicy o dodatkowe pomieszczenia w tym garaże. straż liczyła 87 członków. Siedem lat później wyposażenie straży liczyło już 5 samochodów, 2 sikawki 4-kołowe, 1 sikawkę przenośną, 6 beczek 4-kołowych, drabinę mechaniczna wysuwaną oraz szereg drobniejszego sprzętu. Podczas agresji niemieckiej na Polskę w roku 1939, sieradzcy strażacy ruszyli na pomoc płonącej Warszawie. Jednak z powodu braku zasobów paliwa, samochody pozostawiono w Głownie. Po kapitulacji Warszawy powrócono do Sieradza. W październiku na polecenie władz niemieckich, reaktywowano działalność straży jako tzw. Pomocnicza Straż Pożarna. Liczyła ona 20 osób, 3 samochody w tym 2 bojowe i beczkowóz sprzęt pomocniczy. kierownicze funkcje w straży sprawowali wyłącznie Niemcy. Po wyzwoleniu Polski z okupacji niemieckiej sieradzka straż jako jedna z nielicznych wznowiła swoją działalność już pod nazwą Ochotniczej Straży Pożarnej. W okresie Polski Ludowej nastąpił dalszy rozwój motoryzacji i techniki a co za tym idzie polepszył się stan sprzętu i samochodów.I tak w roku 1963 OSP miała na wyposażeniu 4 samochody, 6 motopomp, liczyła 81 członków czynnych i 240 wspierających. W 1974r. przy OSP w Sieradzu zaczęła swą działalność Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza. W 1992 roku mury Remizy opuściła Zawodowa Straż Pożarna, która przeniosła się do nowej siedziby. W 1995 roku jednostka nasza została włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego. Wtedy też rozpoczeł się nowy rozdział w historii Naszej jednostki, który trwa do dzisiaj.
