Afscheidskoers, Malden (2026)

30/05/2019

Daar zit je, en ik geef je een hand
Je vertelt, mijn lichaam doet het niet goed, maar ik heb nog wel verstand!
Je doet je best, eet fruit en brood
Als het gezellig is, houd jij je groot.
‘Wil je kijken of er post ligt in de bus?’
Boekjes met mooie aanbiedingen opruimen is een klus!

Het sneeuwt en ik ben bij je
Ik schep wat sneeuw van je balkon en leg het op je bord.
‘Ik weet niet meer hoe lang het geleden is dat ik sneeuw heb gevoeld’
En je houdt de sneeuwbal, gemaakt met je warme handen
Tegen je gezicht en je lacht.
Wil je de beer en de kip dichter bij het raam zetten
Dan kan ik ze snoeien
Zodra ze weer gaan groeien.

De beer en de kip, hoe zal het nu verder met ze gaan?

Ik denk terug aan de mooie momenten in december.

En steeds als ik rooibosthee drink
Lieve mevrouw, drink je dan een kopje met me mee?

Groetjes van jouw reserve-Saar

Ada Koers. 4 mei 2019

08/10/2018

Levenskunst

Ik zie hoe jij kijkt,
Jij houdt van kleuren en figuren
Van zachte beestjes en
Mooie patronen. Je ogen volgen
Het allemaal.

Jij kijkt met je handen en je voelt met je ogen,
Die je aan kunnen kijken en ik zie
Wat jij ziet, of niet
Zie jij dingen anders? Soms wel.

Eten is geen eten maar een spel.
Jouw pluche beesten, voor hen zorg je goed
Nog meer dan je zelf eet, zie ik hoe jij je dieren voedt.

Ook al worden de dieren je dan afgenomen maar
Jij weet, ze aten niet meer dus ze hadden toch genoeg gehad.

Een dagje uit, het was spannend allemaal
Je zit aan tafel maar je hebt geen trek.

Jouw boterham, gesneden in blokjes, wat ga je doen?
Daar is een theedoek met een ruitjespatroon.
Je vouwt hem in vieren, keurig net
En daar heb je een blokje van je boterham neergezet.
En nog één. Je ziet hoe de vorm van je brood
Mooi past op de theedoek.

Maar aan de tafel zit jij niet alleen
Andere mensen kijken ook om zich heen.

Een andere dame, iets ouder nog dan jij
Zij eet haar pastei
Totdat ze resoluut zegt:
Ik hoef niet meer. Want ik
Word niet goed
Van dat gesmeer
Tegenover mij…

16/09/2018

Kibbeling

En zo werk je bij zes mensen, drie mannen en drie vrouwen, die met elkaar zijn verbonden door dezelfde diagnose: dementie.

Ik had geen enkele ervaring met dementerenden. Ik dacht, dat je op het moment van opname in een verpleeghuis nauwelijks meer iets zou kunnen en er geen contact mogelijk is. De praktijk ziet er anders uit. Heel duidelijk zie ik dat de kern van de persoonlijkheid blijft. De treurnis die ik had verwacht, moet ik nog tegenkomen.

Een van de bewoners kent me zelfs bij naam. Hoezo kan iemand die dement is niets meer leren? Ook hier geldt: iedereen is verschillend en uniek. Mijn bewoners zijn aardig op leeftijd, de jongste is 75 en de oudste 93.

Het hoogtepunt van de dag in een verpleeghuis is het moment dat er wordt gegeten. Dat eten gebeurt gezamenlijk aan een grote tafel. Het is een echt gezin.
Afgelopen maandag was er markt in de buurt. En een viskraam, dus: kibbeling halen! Samen met een stagiaire even naar de markt. We namen ieder een heer mee uit de groep. Beiden in de rolstoel, met de jas aan en de pet op. We waren net een hoek om, of er vielen spatjes uit de lucht. En dat werden er meer. We verhoogden het tempo. En dat valt niet mee als 1 van de heren een steun van zijn rolstoel heeft gesloopt en daardoor zijn voet op de grond houdt. Maar met de ene voet op de andere moet het even lukken. De heren genoten van hun frisse neus die droog bleef onder de pet. Bij de markt aangekomen regende het echter serieus. Ik bleef met beide mannen schuilen onder een luifel, terwijl de stagiaire kibbeling ging halen. De ene man herkende enkele mensen en die groetten hem vrolijk terug. De andere man zat in zijn eigen wereld, in een tijd waarin er flink gewerkt moest worden en hij te maken had met diverse mensen waarover wel wat op te merken viel.
De kibbeling werd meegenomen op schoot, lekker warm. Beide heren moesten bij thuiskomst een droge broek. Maar er was 1 troost: Dit had een andere reden dan de gebruikelijke, want oudere heren en af en toe een ongelukje horen bij elkaar…

30/08/2018

Update: ik ben sinds juli 2018 werkzaam in de zorg. Ik werk in een woonvorm waar 6 dementerenden aan mijn zorg zijn toevertrouwd. Ook hier zie ik bij de families een vorm van rouw. Zij ervaren wat dementie doet met hun vader, moeder of partner. Voordat het zo ver is dat hun geliefde in het verpleeghuis is opgenomen, hebben zij al het nodige meegemaakt. De zorg over moeten laten aan vreemden is enerzijds een verlichting, anderzijds blijft er een angst of deze zorg wel hetzelfde is als die jij jarenlang hebt gegeven. Niemand kan het beter dan degene die de persoon over wie het gaat, het beste kent.

13/06/2018

Twijfels, ijkmomenten en formulier 18

Vorig jaar, meteen toen ik het diploma van Het Moment had, startte ik vol verwachting mijn bedrijf. Afscheidskoers.
Met al die kennis en de ervaring opgedaan tijdens de stage in de pocket gaat het lukken. Ik heb een naam die origineel blijkt te zijn, als dat geen voorteken is!
Je fulltime inzetten voor het bedrijf? Misschien had ik dat moeten doen. Maar ik heb ook nog twee banen als vrijwilliger. Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend. En er was daar nogal wat werk aan de winkel.
Geeft niet, ik leer daar ook van en wellicht kan ik de ervaringen gebruiken in het bedrijf.

En zo zet je je eigen ‘kind’ als sluitpost op de balans van je tijd. Want dat komt nog wel.
En het leuren langs uitvaartondernemingen, wat helaas wel mijn beleving is van netwerken, dat vind ik toch vervelend. Ondanks alles wat je te bieden hebt toch nog twijfelen aan je kunde is nog vervelender, maar dankzij de workshops van de LBvR ben ik up-to-date. Er gloort een sprankje hoop als ik eind 2017 gevraagd word om een uitvaart te verzorgen. Degene om wie het gaat is nog in leven en ik heb hem goed gekend. In januari komt het bericht en kan ik aan de slag.
Het wordt een korte dienst, maar alle elementen die erin horen, zitten erin. De niveaus, bruggetjes, symbool, ritueel en als overweging een eigen gedicht met een mooie link naar de actualiteit.
De familie is blij, mijn toehoorders vinden dat ik het hartstikke goed heb gedaan.
Zelf zie ik mijn leermomenten: zo had ik dat ook kunnen doen en had ik daar niet…
Ik heb nu mijn filmpje dat ik daadwerkelijk voorga bij een uitvaart. Foto’s ook. Dat in ruil voor de dienst. Want hoe vraag je hier nu geld voor… Ik ben zo blij dat ik het mag doen, is dat niet genoeg?

Nee. Dat is inderdaad niet genoeg. Dat zie ik ieder kwartaal als ik de omzetbelasting invul. Een nul hier en een nul daar en het is weer klaar.
-waar ben ik mee bezig-
Dan komt de klapper: de jaarlijkse aangifte van de belastingdienst. En het is treurig. Ik heb kosten gemaakt en niets verdiend. Onttrekking eigen vermogen. Dat doet zeer.

In een opwelling meen ik dan dat ik de knoop voor mezelf dan maar door te moeten hakken en ik zet mijn bedrijf stop. Iedere keer die € 0, dat frustreert.
En ik heb de knop: beëindigen bedrijf ingedrukt. En dat nieuws resoluut verkondigt aan mijn 85 volgers op facebook.

En nu? Na de beslissing sprak ik met diverse mensen. En dan komt het verschil tussen ondernemers en niet-ondernemers duidelijk naar voren. Ik heb nu geleerd vooral naar de ondernemers te luisteren, vooral als zij ook RB-er zijn. En ik reanimeer mijn bedrijf dankzij formulier 18 van de KvK, waarmee je een wijziging binnen 6 weken kunt rectificeren. Ik wek mijn kind en zing het in slaap. Geef het de tijd. Ik ga het weer proberen.

30/04/2018

Reclame maken voor je bedrijf en jezelf in de schijnwerpers zetten is iets wat bij je moet passen. Ik heb gedaan wat ik kon om mensen te laten beleven hoe het is als ik een uitvaartdienst doe. Er is een familie die dit daadwerkelijk heeft beleefd. Daar is het tot op heden bij gebleven. Omdat de kosten van het instandhouden van Afscheidskoers vele malen hoger zijn dan de opbrengsten, heb ik besloten om per direct mijn bedrijf te beëindigen.

12/12/2017

Waarom wachten tot 'Wie ben ik?' verandert in 'Wie was ik?'
Een goed geheugen is een kostbaar bezit. Herinneringen aan levensgebeurtenissen zoals de geboorte van kinderen, verhuizingen maar ook vakanties vormen een schitterende collectie verhalen.

Graag help ik u, deze vorm te geven in woord en beeld.

01/12/2017

Een nieuw inzicht, een nieuw verhaal.
Koerswijziging in aantocht!

07/09/2017

Maatwerk

Passen de woorden spontaniteit, maatwerk en uitvaart bij elkaar?

Wat is maatwerk?
1) Het op de juiste maat maken van kleding 2) Nauwkeurig afgestemde arbeid 3) Op maat gemaakt 4) Precisie arbeid 5) Precisiearbeid 6) Werk op bestelling gemaakt
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoordenboek/MAATWERK/1

Maatwerk is voor uitvaartondernemers al jaren de gewoonste zaak van de wereld. De eerste keer dat ik dit zag, was ik volkomen overtuigd. Met zowel genoegen als begrip zag ik in de strips van Lucky Luke de werkwijze van mijn favoriet, de begrafenisondernemer met zijn uitgestreken gezicht en zijn ongezonde teint. Zodra er met pistolen wordt gespeeld komt hij in beeld. Het symbool van zijn deskundig maatwerk is de duimstok, waarmee hij alvast achter de schutters aanloopt. Je moet tenslotte wel de juiste kist aanmeten. Stel dat je die maat niet op voorraad hebt, dan moet je aan de slag! ;-)

Bij een ‘nieuwsfeit’ van de hilarische nep-nieuwssite Nieuwspaal dacht ik er meteen aan terug. Het artikel is gepubliceerd op 24 april 2017 met als titel ‘Meeste Nederlanders kennen hun kistmaat niet’.

Maatwerk bij uitvaarten is meer dan alleen de maat van de kist. Maatwerk is de ceremonie die een passende afsluiting is van dat ene, specifieke, unieke leven. Maatwerk zit in de teksten, de muziek, de rituelen en de symboliek die in een viering worden gebruikt.

Maatwerk staat niet vast. Bij ritueel begeleiden hoort het schrijven van een levensverhaal. Juist omdat de ritueel begeleider de overleden persoon niet gekend heeft, is het zaak om goed naar het levensverhaal te luisteren. Een patroon dat zich aftekent is niet altijd herkend door de nabestaanden. Mijn neutrale luisterhouding kan een dergelijke rode draad oppikken. Nog mooier is, als deze rode draad mij inspireert. Hield iemand de regie tijdens zijn leven? Dan had hij de touwtjes in handen. Daar kan al iets mee worden gedaan. Spreekwoorden en gezegden die bij iemand passen kunnen in een letterlijke uitvoering leiden tot een uniek ritueel: maatwerk dus!

De lakens uitdelen? De broek aan? Geweldig! Haantje de voorste, voor een dubbeltje op de eerste rang zitten of zijn laatste oortje versnoepen.
Een ritueel begeleider kan hier iets mee. De ene ritueel begeleider is daarbij de andere niet. Geef 10 koks dezelfde ingrediënten en ze maken ieder hun eigen gerecht. Zo werkt het ook bij de ritueel begeleider. Iedereen heeft zijn specifieke denk- en handelwijze en neemt die mee.

Factoren als een familie (doe maar gewoon, dat is al gek genoeg), budget, tijd en mogelijkheden spelen een rol. Ik vind het dan een uitdaging om een ritueel te vinden dat past. Want ook deze factoren leiden tot maatwerk.

Over de foto: gemaakt tijdens de Funeral Fair te Rotterdam
bij de stand van Kitty P**t, [email protected]." rel="ugc" target="_blank">[email protected].

10/05/2017

Schaarwagentje

Het is misschien niet moeders mooiste maar hij is o zo praktisch: het schaarwagentje. Geliefd omdat ie sterk, flexibel, licht van gewicht en compact is. Verguisd omdat ie nou eenmaal een schaarwagentje is, bedoeld om de kist met het lichaam van een overledene te dragen. Een echte opvouwBAAR dus.
De opvouwbaarheid straalt eraf door zijn constructie. En, nou komt het, die wil niemand zien. Het schaarwagentje mag er wel zijn maar het mag niet opvallen.
Ik was pas bij de presentatie van het boek Dood. Voordat de presentatie begon was er een dia afgebeeld. Met daarop, juist, het schaarwagentje.

Ik dacht terug aan de ontmoeting met het schaarwagentje. Handig ingeklapt ging ie mee in de rouwauto. Met daarbij een kleed om er overheen te leggen zodat ie er niet zo bloot bijstaat. Hij moet er zijn maar je mag hem niet zien.
De uitvaart liep ten einde en de dienst van het schaarwagentje zat er eigenlijk op. Omdat het er dan maar staat te staan, zo zonder kist, wordt geprobeerd om het ding aan het zicht te onttrekken door hem zoveel mogelijk in een hoek te plaatsen waar je hem niet ziet. Maar die hoek moet er wel zijn. Ik leerde dat het handig is om ervoor te zorgen dat je dan degene moet zijn die het dichtste bij het schaarwagentje staat. Want iedereen weet dat het schaarwagentje weg moet.
En als je zojuist gezellig hebt zitten proosten en toasten op het voorbije leven, vertoon je een daadkracht die niet te bedwingen is. Dat merkte ik te laat aan een dame die graag iets wilde doen. Zij besloot dat het kleed nu wel van het schaarwagentje af mocht. Voor ik het wist hadden haar handen een heel stuk schaarwagentje bloot gelegd. Ik kon niet anders doen dan het kleed er rustig afhalen, op te vouwen, het schaarwagentje in te klappen en op te bergen. Maar dat hoort niet bij een perfect verlopende uitvaart.

Hoe anders was het toen ik afgelopen zomer getuige was van een uitvaart in Frankrijk. Het kerkje waarin de plechtigheid plaatsvond was oud en lag aan een smal straatje. Er waren smalle en ongelijke traptreden bij de ingang. De straat werd gevuld door het transportbusje van de lokale uitvaartonderneming. De achterdeuren van het busje waren gastvrij geopend. In het interieur was een houten blad te zien waarop bloemen lagen en het geopende condoleanceregister. Mensen tekenden het register en legden bloemen in de auto. De kerkdienst was afgelopen, de deuren van de kerk openden zich. Mensen liepen uit de kerk naar buiten en bleven staan. Het was stil in de straat. Ik vond het spannend omdat ik me afvroeg hoe ze de kist met goed fatsoen naar buiten konden krijgen. Er kwam een heer in donker pak in beeld en de kist op het schaarwagentje. Zonder kleed, gewoon in functie. De man zei iets en toen ging het snel. Samen met een collega tilde hij voor- en achterzijde van het schaarwagentje op. Hun gezichten stijlvol in plooi. Je kon gewoon zien dat ze dit vaker zo hadden gedaan. Met dit soort trapjes en treetjes wisten ze wel raad.
Het schaarwagentje werd compleet met zijn last over de traptreetjes getild en daalde in één vloeiende beweging geruisloos neer op de straat. De kist werd van het wagentje onder het blad de bus in geschoven. Het wagentje werd razendsnel ingeklapt en ernaast gezet. De deuren van de bus werden handig en routineus gesloten. De heren stapten in de bus et voilà, daar ging deze mini-stoet, in een redelijk tempo naar… begraafplaats of crematorium.
Dat zal ik nooit weten.

04/05/2017

Op 8 april van dit jaar waren wij op Het Nieuwe Ooster in Amsterdam. Daar zagen wij het Buchenwaldmonument.
Het monument is een graf met een urn, die door twee handen wordt vastgehouden.

Dit staat er op te lezen:

'Aarde uit alle martelaarsplaatsen van Europa ten tijde van de n**i overheersing werd bijeengebracht te Buchenwald en hier in een urn begraven'

Ieder jaar is er een herdenking bij dit monument, op 11 april.
Hierbij een video van de herdenking van dit jaar.

https://youtu.be/LgVnx4hc_ng

Afscheidskoers

30/05/2019

08/10/2018

16/09/2018

30/08/2018

13/06/2018

30/04/2018

12/12/2017

01/12/2017

07/09/2017

10/05/2017

04/05/2017

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen