08/09/2026
Jemig, dan ben je zomaar 50…..
“Gewoon blijven door ademen” zei mijn oma Buijs altijd, “dan wordt je het vanzelf”.
Toen ik meer dan 30 jaar geleden in de horeca begon, wist ik nog niet dat ik eigenlijk niet gewoon een ‘baantje’ kreeg, maar een tweede thuis. In het begin van mijn carrière stond ik in het keukentje van de Biblos op het Leidseplein tosti’s te bakken. Ik kon op een gegeven moment aan de geur van de grill ruiken of de tosti klaar was.. Eerlijk is eerlijk: m’n jas rook permanent naar rook, maar ik vond het heerlijk (en ik kan nog steeds ‘ruiken’ wanneer de tosti’s klaar zijn thuis)
Langzaam maar zeker schoof ik naar voren, richting de bar. Daar ontdekte ik pas echt wat horeca betekent. De gesprekken, de vaste gasten die elke dag hun kruk innemen, de collega’s die voelden als broers en zussen. Er is nog steeds geen dag dat ik binnenloop en het gevoel heb dat ik ‘naar mijn werk’ ga. Dit is mijn plek, dit zijn mijn mensen.
30 Jaar later in Charlies. De sfeer hier is goud, een mix van eindeloos lachen, een beetje gezeur op z'n tijd, veel getapte biertjes, spontane feestjes en af en toe een traan als het leven daarom vraagt. Het is precies die combinatie die de horeca en ons café zo bijzonder maakt: daar waar alles mag, alles kan, en waar je nooit alleen bent. Het is een plek waar je persoonlijk groeit zonder dat je het doorhebt, ineens blijk je in je eentje een volle bar en keuken tegelijk aan te kunnen, zestien gesprekken tegelijk te kunnen voeren én je eigen grenzen beter te kennen. Best handig, zelfs buiten werktijd.
Nu, dertig jaar later, kijk ik terug met een warm hart en een vol hoofd. Een hoofd vol herinneringen, momenten en verhalen. En ik kijk vooruit met net zoveel zin, want als Charlies me één ding heeft geleerd, is het dat er altijd weer iets moois op je wacht. En dat er altijd iemand is om het glas mee te heffen.
Dank jullie wel. Op naar de volgende 50
