01/05/2023
๐๐ฎ๐ข๐๐ก๐๐ง ๐ฆ๐๐ญ ๐ญ๐ซ๐๐ง๐๐ง....
Na twee jaar corona-ellende konden we in 2022 eindelijk weer naar Boston. En we gingen met een geweldige groep en veel op en top getrainde lopers. Zelf moest ik noodgedwongen aan de kant blijven staan. Langs de kant in โmijnโ Boston. Dat deed pijn, echt pijn. Ik genoot van de reis, van de fantastische prestaties van mijn lopers die ik zo goed had voorbereid op deze race. Maar voor mij is achter de dranghekken staan op Hereford Street, in plaats van daar de hoek om te komen en vervolgens de laatste bocht Boylston Street op te draaien, een soort van zelfkastijding. Daar achter die dranghekken was ook het moment dat ik mezelf de belofte maakte dat ik in 2023 gewoon weer aan de start zou staan, maar dan ook om mijn beste en fitste Boston Marathon ooit te lopen.
Exact twee weken geleden was het dan zover en รฉรฉn van beloftes had ik al waargemaakt. Nog nooit was ik zo fit voor Boston geweest. Op mijn leeftijd moet ik daar inmiddels veel meer voor doen dan 10 jaar geleden, maar mijn voorbereiding verliep buitengewoon goed. Heel veel kilometers in de benen, ik herstelde snel van mijn trainingen en ik voelde me ook gewoon sterk.
Naast het begeleiden van de reis naar Boston, probeerde ik me ook zo goed mogelijk te focussen op mijn eigen race. Dat ging niet altijd even makkelijk. Kazia Blom-Brink zat ziek thuis en ik maakte me zorgen om haar gezondheid. Op de zaterdag voor mijn eigen race werd in Kaapstad de Two Oceans Marathon gelopen met veel Run2Forty2โers aan de start, op zondag veel lopers aan de start in Rotterdam en ik had de eindverantwoordelijkheid voor een groep van 75 lopers en supporters in Boston. Uiteraard met onwijs veel hulp en ondersteuning hierin van Edward Blank, Marjolein en Erwin B. Bartman, waar ik ze enorm dankbaar voor ben.
Op zaterdag voor de race ontstond er onbedoeld, en in eerste instantie ongemerkt, nog een situatie waar ik achteraf niet heel blij mee was. Tijdens de parcoursverkenning in de bus met mezelf als gids, bleek dat de microfoon niet goed werkte. Om me toch verstaanbaar te maken voor een volle bus toehoorders die ik van alles wilde vertellen over het parcours, ben ik van Hopkinton naar Boston in het gangpad van die rijdende bus gaan staan, twee uur lang. Dat was niet zo heel slim merkte ik de volgende dag....
Die dag voor de race, op zondag, liep ik met trainings- en Bostonmaatje Vincent Roberti nog een shake-out run in Common Park. Po*******ie, wat voelde de benen machtig, maar ook leek ik wat spierpijn in de bovenbenen te hebben van die busrit.
Met veel vertrouwen stapte ik maandag met Vincent en Jan-Joost Van Dijk de schoolbus in naar Hopkinton. Zo gaaf altijd om die rit te maken.
De wandeling naar de startvakken maakte ik met Vincent. Ik had nog wat drang voor het toilet, maar de rijen voor de dixies waren te lang en ik besloot om de gok te wagen en gewoon te starten. Zo ongelofelijk veel zin in, ik voelde me zo goed, ondanks dat die bovenbenen niet helemaal ontspannen voelde.
De start in Boston blijft voor mij altijd bijzonder. Zoveel snelle lopers in startwave รฉรฉn. Dat maak je alleen mee in Boston. En dan die eerste kilometer meteen een behoorlijke afdaling.
Ik probeerde meteen mijn tempo te pakken. In Boston moet je bijna wel. Meegaan met de stroom van lopers die allemaal zich gekwalificeerd hebben met tijden tussen de 2:20 en 3:05 uur. Mijn HF zat vanaf het begin al redelijk hoog terwijl ik echt probeerde wat af te remmen in de afdaling. Daarna golft het verraderlijke parcours venijnig op en neer en moet je super-alert zijn op je tempo. Focus is zo belangrijk in Boston!
Na 5 kilometer kreeg ik toch weer drang voor het toilet. Maar stoppen en wachten voor een โbezetteโ dixie is niet mijn ding tijdens een race en zeker niet in Boston. Dus doorlopen maar. Na 10 kilometer moest ik enorm plassen. Dat gaat makkelijker in Boston. Even een korte stop van 20-30 seconden langs de weg waar net iets minder publiek stond, en weer door.
Hoewel ik voelde dat ik geen superbenen had, bleef mijn HF gelukkig redelijk op niveau. Niet zo goed als ik zou willen, maar onder controle. Misschien toch wat last van drang voor het toilet, die steeds heviger werd. De race verliep echter prima. Halverwege kwam ik door in 1:29:10. Helemaal goed! Ondanks dat het zware deel van de race nog moest komen, kon ik hier alleen maar blij mee zijn, ondanks dat mijn benen steeds vermoeider aanvoelden.
Mijn voedingsplan verliep perfect. Dat ging allemaal goed tot kilometer 24. Ik pakte mijn gelletje uit mijn broek-pocket en met dat ik hem eruit haal, valt ook het pasje van mijn hotelkamer uit mijn zak. Ik zie hem in mijn ooghoeken, half omkijkend, op straat vallen. In een reflex ga ik vol in de remmen en loop terug om mijn pasje weer op te pakken. Niet geheel zonder risico overigens, want het was gewoon ook daar nog druk met deelnemers. Ik verwijt mezelf nu zoโn control-freak te zijn, dat ik altijd mijn hotelpasje meeneem tijdens de race. Na de race wil ik nu eenmaal maar รฉรฉn ding: zo snel mogelijk naar mijn hotelkamer, een hete do**he en in bed liggen om bij te komen.
De race gaat door en tussen 25 en 30 kilometer voel ik dat mijn benen het echt zwaar krijgen. Niet zo gek ook, want hier is ook het begin van het zwaarste deel van het parcours. De drang voor het toilet wordt ook te groot. Het ophouden kost te veel energie, merk ik. "Zo gaan de laatste 12 kilometer alsnog een lijdensweg worden" denk ik op dat moment. Op 30 kilometer komt de redding. In een flits zie ik 4 dixies langs de kant, waarvan twee op โgroenโ. Ik bedenk me geen moment en duik een dixie in. Hoewel het me uiteindelijk anderhalve minuut heeft gekost, was het denk ik de beste beslissing van de race.
Op het moment dat ik de dixie weer uit stap, bots ik bijna tegen Vincent op. Wat een toeval. We moesten heuvelop en Vincent loopt veel makkelijker omhoog dan ik. Ik zei meteen, โga door, loop je eigen raceโ. Gelukkig deed hij dat ook. Voor mij was het weer even zaak om te zoeken naar ritme, maar dat valt niet mee direct na een toilet-stop en als je dan meteen heuvelop moet.
In ieder geval gaf mijn toiletbezoek zoveel ontspanning terug in mijn lichaam, dat ik toch weer goed mijn ritme kon pakken en ook weer mijn focus kon vinden op mijn race. Was ik nog steeds in staat om mijn beste Boston ooit te lopen?
HeartBreak Hill was voor mij een echte beproeving. Ik had het daar echt zwaar, de benen voelden gewoon niet super en dan hakt die pittige klim op 32 kilometer er echt in. Na HeartBreak Hill begon ik met rekenen. Ik wilde gewoon heel graag onder de 3:07:48 lopen, mijn beste Boston tot dan toe in 2015. Ik wilde mezelf belonen voor de vele kilometers die ik had gemaakt.
Precies 10 kilometer voor de finish kwam ik door op 2:18:30, dat betekende nog 49 minuten voor die 10 kilometer. Ik zag de eerste lopers (toch echt goed getrainde atleten) ook al gaan wandelen. Als je Boston te gretig van start gaat, kom je jezelf echt tegen. Als je het parcours niet een keer van tevoren hebt gezien, kun je hier echt miskleunen. โThere is no race like Bostonโ. Vraag maar aan Kipchoge ๐. Hoewel mijn benen echt pijn begonnen te doen, had ik nog niet het gevoel dat ik moest gaan wandelen. Dat zou ook funest zijn geweest in de regen en het toch wel frisse weer. Gelukkig weet ik ook, dat als ik kan blijven hardlopen, ik ook nog onder de 5 minuten per kilometer kan blijven lopen, ook al zit ik kapot en heb ik inmiddels het schuim op mijn mond.
De laatste kilometers is het echt aftellen. Hoe dichter bij ik kom, hoe meer ik me realiseer dat het gaat lukken. Ondanks dat mijn tempo niet heel hoog meer ligt, haal ik best veel lopers in die nog op hun tandvlees naar de finish moeten. Het gevoel dat ik inderdaad onder die 3:07 ga lopen is fijn. Gewoon tempo vasthouden, dan moet het goedkomen. De laatste miles zijn lastig. Het grote Citgo bord aan de rand van Boston-city zie je al in de verte, je weet dat daar nog een vervelend klimmetje wacht, maar het bord lijkt maar niet dichterbij te komen. Ondanks de regen is het publiek weer fantastisch. Je voelt je echt een marathonloper in die laatste miles. Wandelen of stoppen is nauwelijks een optie. Je moet naar BoylstonStreet.
Het tunneltje net voor HereFord street doet nog even pijn aan de benen. Dan die bocht naar rechts, Hereford Street op,ook nog 300 meter licht omhoog. Ik zie de Run2Forty2 vlag, ik zie Ed, Erwin, Marjolein al doe andere supporters, maar ik mis Kazia. Ik wil huilen en juichen tegelijk, juichen omdat ik mijn beste Boston ooit ga lopen, huilen om dat ik โgegilโ van Kazia mis. Het wordt juichen met de tranen in mijn ogen.
Ik draai linksaf Boylston street op. Die finishstraat....., kippenvel, ik kijk op de klok. Heb ik nog tijd voldoende om zelfs onder de 3:05 te lopen? Ik zet aan, probeer een soort van eindsprint in te zetten en dat dat nog enigszins lukt op Boylston Street geeft een fijn gevoel. 3:04:44 is de eindtijd.
Na de finish moet ik even steun zoeken bij een vrijwilliger, maar al snel kan ik doorlopen. Het begint nu echt heel hard te regenen. Compleet doorweekt en koud kom ik aan bij het hotel, dat gelukkig om de hoek van de finish ligt. Ik loop de lobby in, zie andere mensen voor de receptie wachten, maar ik loop linea recta door naar de lift. Ik pak met een glimlach dat hotelpasje uit mijn zak. Zo blij dat ik die niet op het parcours heb laten liggenโฆ
Abbott
Run2Day Haarlem
Kazia Blom-Brink
Edward Blank
Jan-Joost Van Dijk
Erwin B. Bartman
Birdyman Fotografie - Erwin Bartman
Vincent Roberti
