'T MEI I VAARE VA BOOCHES
Het feestelijk "invaren"van de laatste oogstwagen, zoals dit sinds 1957 te Bocholtz plaats heeft, is een in ere hersteld oud boerengebruik. Sindsdien boette het gebruik echter aan betekenis in. Het boerenleven van weleer kende vele oogstgebruiken. Deze gebruiken lagen in hoofdzaak aan het einde van de oogsttijd en waren een onderdeel van de oogstfeesten, welke op de eerste plaats een aangelegenheid waren voor elke hoeve afzonderlijk. Door verschillende weersomstandigheden bepaald, konden zij in diverse dorpen op andere tijdstippen plaats vinden. Het goed beëindigen van het zware en moeizame oogstwerk gaf begrijpelijker wijze aanleiding tot dank en vreugde, welke tot uiting kwamen in de feesten. De meeste ceremoniële oogstgebruiken gingen veelal terug tot de tijd der oude Germanen. Zij verloren echter deze oorspronkelijke inhoud en werden louter en uiting van voldoening over de verrichte arbeid. Met zorg en toch vol vertrouwen heeft de boer het groeien en bloeien gevolgd en ziet eindelijk het rijpen van het zaad met vreugde tegemoet. De arbeid van een jaar spreekt er uit. De hoop van een jaar is er mee verbonden. Het resultaat van de oogst is van vele omstandigheden afhankelijk. Machtige krachten staan het gedijen in de weg, de vorst in het voorjaar, droogte of te veel regen in de zomertijd. een enkele hagelbui kan in weinige minuten een trotse hoop vernietigen. Waarom de meeste oogstgebruiken zich rondom de tarweoogst schaarden, valt licht te begrijpen. Niet alleen omdat de tarwe tot de edele graansoorten behoorde, maar ook omdat de boer blij was. Goede Tarwe vormde voor hem een belangrijke bron van inkomsten.
