13/10/2025
Van scepticus tot trotse voorzitter: mijn tijd bij [‘endzjin] S.V.E.I.A. heeft mij gevormd, uitgedaagd en onvergetelijke vriendschappen opgeleverd. Waar ik begon met twijfels over studentenverenigingen, vond ik een plek vol gezelligheid, groei en kansen. In deze testimonial neem ik je mee in mijn persoonlijke ontwikkeling binnen [‘endzjin] S.V.E.I.A. en leg ik uit waarom het lidmaatschap zoveel meer is dan alleen borrels en tradities.
“Een studentenvereniging, dat is alleen maar zuipen en rare dingen moeten doen.”. Dat is de visie die ik had van studentenverenigingen. Ondanks dat ben ik na het Studentfééstival van Windesheim toch meegelopen met een lid naar [‘endzjin] S.V.E.I.A.. Eenmaal aangekomen bij de sociëteit was ik er nog steeds huiverig over: Is dit wel echt iets voor mij? Al gauw merkte ik op de introductie avonden zelf dat het toch wel heel gezellig was met leeftijdsgenoten, helemaal zo na de coronapandemie. Na meerdere dagen hier goed over nagedacht te hebben, heb ik toch besloten mij in het diepe te werpen en mij in te schrijven. Onder het beleid van ouderejaars leden ga je samen met je jaarlaag verschillende dingen doen om een goede band met elkaar, maar ook met de rest van de vereniging, op te bouwen. Dat begint bij een jaarclub waar je tijd en energie in steekt. In deze tijd besef je je nog niet dat je vriendschappen voor het leven aan het maken bent. De vrienden die ik door de afgelopen jaren heen heb gemaakt, zou ik voor geen goud meer willen missen. Het is waar: tijdens je studententijd maak je vrienden die blijven hangen!
Na drie maanden actief te zijn in de vereniging als lid begon bij mij het lampje “Een bestuursjaar, dat klinkt eigenlijk wel interessant!” te branden. De beslissing om te gaan nadenken over een bestuursjaar is uiteindelijk één van de beste beslissingen ooit geweest voor mij. In mijn jaar als voorzitter van [‘endzjin] S.V.E.I.A. ben ik met verschillende lastige, leuke, maar vooral ontzettend leerzame situaties terechtgekomen. Van het praten met leden over wat er bij hen speelt, het ontvangen van klachten en hoe deze netjes afgehandeld dienen te worden, tot aan verschijnen op nationaal nieuws. Je kan het zo gek niet bedenken, het gebeurt écht. Dit heeft mij compleet uit mijn comfortzone getrokken, en daar zit een belangrijke les in: zoek het onbekende op, sta achter wat jij zegt en denkt, wees paraat om je mening bij te stellen, ontdek wat jij kan, én leer hoe je je grenzen kunt verleggen.
Heb ik gekke dingen meegemaakt door de jaren heen? Absoluut, maar helemaal niet op een negatieve manier! Ik vertel met trots de verhalen van en rondom de vereniging. Het stigma wat om studentenverenigingen hangt is onzin.
Heeft [‘endzjin] S.V.E.I.A. mij veranderd? Ja, op een hele goede manier zelfs! Zoals eerder al geschreven heb ik mijzelf op een compleet andere manier leren kennen. Dit helpt mij tot de dag van vandaag nog, omdat ik niet bang ben om mijn mond open te trekken en mijn mening te delen.
Is het inschrijven bij [‘endzjin] S.V.E.I.A. het waard? Hier durf ik met volle overtuiging ‘Ja!’ op te zeggen. Naast dat je vrienden voor het leven maakt, is er altijd wel iemand die iets gezelligs wil ondernemen. Het helpt ook ontzettend voor je toekomst, dit klinkt in eerste instantie misschien raar, maar zodra je je beseft dat je een netwerk hebt die in praktisch iedere sector van het werkleven reikt, is dit helemaal niet gek. Heb je iets specifieks nodig? Er loopt wel iemand in de vereniging rond die het weet of de connecties verder reikend heeft.
Al in al is het duidelijk: [‘endzjin] S.V.E.I.A. is een verrijking van jouw leven, jouw netwerk en een ontzettend goede plek om jezelf te ontplooien.
Prosit [‘endzjin]!
Brian Bekhof