Гастроманија - Бистро „Цреша Бар“ - Храна за ментално патување
Ова бистро со домаќински шмек има разновидно мени, па така денес можете да уживате во медитеранска, утре во азиска, ама и во - нашата кујна
Не сум осамена и единствена во желбите. Сакам мезе, мали, пријатни за око залачиња од се' и сенешто, шарени салати, сендвичи, купови во чинија. И сеедно што се „прозападњачивме“, па жестокото
го пиеме од нога и грицкаме во од, мезето е царска работа. Те тера да закочиш, да сопреш, трчањето да го откачиш во комплетот со стресот и рутината. Мислам дека мезењето е опашката што се влече по нас, аманет и навика од друго време. Како што вели Момо Капор – „разликата меѓу цивилизација која пие виски, а не мези и оваа нашата, која додека пие мора да боцка макар ронка сирење, е иста како ’блискоста‘ помеѓу еспресото и турското кафе“. Мојата генерација секогаш била некаде помеѓу.
Приказната за овонеделниот ручек е врзана за сон и за цреша. Мезењето, како што спомнав, дојде помеѓу. Еве вака - да се сонува цреша значи среќа, женственост, младост. Носталгија? Не, туку голема уметност животот да не се зема сериозно, туку нашега, да се троши полека, миг по миг. Па и сегашноста и иднината се како огледало - ако им се муртите - ќе ви се стемни од нив, ако им се насмевнете - ќе ја возвратат насмевката.
Така ја најдов „Цреша“ - одејќи по улицата „Иван Милутиновиќ“, зад ТЦ „Буњаковец“, или најпрецизно кажано - спроти некогаш култното кафуле „Кај Саво“. Прекарот остана закопан во минатото.
Има нешто носталгично во овој дел од градот, старо и ново, се мешаат приказните, сликите, сеќавањата. Логото на „Цреша“ е дело на дизајнерката Јана Ацевска, а името на бистрото верувам не ги намачило многу кумовите. Кога ќе влезете, во дворот, некаде на средина се наоѓа голема цреша, а природноста на амбиентот не е нарушена со маси и столови за седење. Има неколку целини, пријатно е и го има шармот на препознавање. Како да сте биле веќе тука, како некој дел од вас, некое дезертирано молекулче да ве чека отстрана и сега сте - свои на своето.
На спомнатата цреша, по нејзините гранки, се закачени плодови, вештачки, се разбира, како времето да запрело во пролет. Тој домаќински амбиент е помешан со ’фенси‘ моменти на испоседнати гости, што гледам безрезервно го сакаат местото. Со таков емотивен багаж влегов во „Цреша“, а излегов со чувството дека животот ми е целосно достапен во овој миг. Ама за тоа, на крај.
Зелено. Кога продолжив да истражувам низ „Цреша“, кога влегов внатре, ме удри зелен бран на пролетта, на штотуку разбудените, проодените, освестените ѕидови, кои беа во таа боја. Страничниот дел има црвени светилки, што некако наликуваат на цреши. Шанк, интересни дребулии, во око ми застана долга стаклена вазна полна со цреши, големи како да се охридски. Се распослала некоја растоварена енергија, музиката е препознатлива и, колку што можам да забележам, сите се среќни како да се на голем одмор.
Кога одбирам место за седење, многу стратегиски го пикирам - да гледам, а да не сум впечатлива, особено да немам изненадувања од зад грб. И го здогледувам, ми се чини, најпривилегираното место во „Цреша“ - една филмска маса во издадениот простор, ограден со стакла. Маса, четири стола, обични а необични, како од соништата, сечии и ничии, шарени, возбудливи. Седнувам победнички и келнерот, фаќајќи го со поглед моето ликување, ми кажа дека масата е на Мирослав Масин. Мислам, ја насликал тој, а кој ќе седне, понатаму е чиста среќа.
Не знам колку сликарската приказна ќе се совпадне со мојата, ама масата е како шарен килим - како да треба да летнам меѓу птиците и рибите, толку беше живописна и весела.
Всушност, потоа сфатив дека нема ништо типично и предвидливо во „Цреша“, дека седењето тука е нешто како патување без возен ред. На пример - немаат стандардно мезе, туку гостите ја имаат привилегијата секој ден да пробаат нешто различно, од најдалечни и најблиски земји на планетата, се' зависи од инспирацијата. И на готвачот и на газдата, кој по се' изгледа е гурман, па сака со храна, наместо со билет, да ги нагости пријателите на „Цреша“.
Тој петок, во „дневното мени“ ја добив премијата. Првин келнерот донесе школки, а веднаш потоа - крекери со сос од краба. Чиниите се интересни, па тамам рибите од масата на Масин почнаа да потскокнуваат, стигнаа брускети со песто и една чинија нудли. Магија!
Значи - време е за уживање. Не брзав никаде, пробував залаче по залаче, дозволувајќи да ги одгатнувам вкусовите, да и' се восхитувам на мајсторијата во комбинирањето на мирудиите. Школките се тазе, како сега некој да ги извадил од море, а кога ги промешав нудлите, видов ф’стаци и уште некои семиња, го препознав соја сосот, а босилекот ми остана залепен за сеќавањата... Медитеран во сиот свој раскош.
„Го имате ли пилешкото со кари и бурито, како вчера?“ го прашуваат две девојки келнерот, одмерувајќи ја мојата богата софра. Млади се и смели, како да ги собрале сите вистини на светот, во едно единствено движење. Убавици, сакав да им порачам, чувајте си ја младоста како најубавиот фустан, ама се премислив. Прво, делење памет од непознати, сеедно во каков и да е занес, ми се стори како натрапничка работа, а второ - кој денес толку специјално чува облека? Човек знае многу повеќе одошто разбира.
Во „Цреша“ седнав во времето кога денот ја доживуваше кулминацијата - созреан и есенски стабилен. Станав неколку часа подоцна, светкаа светилките и насмевките на ноќната тура гости.
Дали поради амбиентот, атмосферата и храната, заговорот на среќата со кој бев опколена, кога тргнав дома, ми доловија чувство како да излегувам од едно друго, посреќно време.
Извадок од
25.10.13 од Утрински Весник напишан од Валентина Тодоровска
