ស្លាបប៉ាកា

24/08/2026

វគ្គ១៖ សោកនាដកម្ម
ផ្សែងអ័ព្ទនៃសមរភូមិបានគ្របដណ្តប់លើវាលទំនាបនៅភាគខាងលិចនៃរាជធានីលង្វែក។ សំឡេងស្គរសឹក និងស្នែងសង្គ្រាមលាន់ឮរំពងពេញផ្ទៃមេឃ ខណៈកងទ័ពឈរតម្រង់ជួរត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចក្នុងការប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិ។ ទង់ជ័យរាប់សិបផ្ទាំងបក់រវិចតាមកម្លាំងខ្យល់ ដូចជាសញ្ញាប្រាប់ថា ពេលវេលាសម្រេចជោគវាសនាបានមកដល់។ នៅកណ្ដាលតង់ប្រជុំធំរបស់កងទ័ព មេទ័ពជាន់ខ្ពស់ទាំងឡាយបានប្រមូលផ្តុំគ្នាចំពោះមុខកងទ័ពរាប់ពាន់អ្នក។ ពន្លឺចង្កៀងប្រេងចាំងលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ ដែលពោរពេញដោយភាពតានតឹង និងការព្រួយបារម្ភ។ គ្រប់ភ្នែកទាំងអស់ផ្តោតទៅលើសមរភូមិខាងមុខ ដែលអាចកំណត់ជោគវាសនារបស់មនុស្សរាប់ពាន់ជីវិត។ សុរិយាវង្ស មហាសេនា ក្នុងវ័យប្រហែល ៤៥ឆ្នាំឈរក្នុងតួនាទីជាមេបញ្ជាការកំពូលនៃកងទ័ព។ សម្លេងរបស់គាត់មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយអំណាច ខណៈដែលគាត់បង្ហាញយុទ្ធសាស្ត្រការពារព្រះនគរ និងវិធីទប់ទល់នឹងសត្រូវដែលកំពុងគំរាមកំហែង។ លោកមហាសេនាស្រែកដោយសំលេងម៉ឺងម៉ាត់ទៅកាន់កងទ័ពរាប់ពាន់អ្នកដែលត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចក្នុងការប្រយុទ្ធ៖
«សមរភូមិនេះ មិនមែនជាការប្រយុទ្ធដើម្បីកិត្តិយសរបស់មេទ័ពណាម្នាក់ឡើយ... ប៉ុន្តែជាការប្រយុទ្ធដើម្បីការពារជីវិតប្រជារាស្ត្រ និងរក្សាកេរ្តិ៍ដំណែលរបស់ព្រះនគរ។ ខ្ញុំដឹងថា កងទ័ពសត្រូវមានចំនួនច្រើនជាងយើង ហើយកម្លាំងរបស់ពួកវាកំពុងខិតជិតមកដល់ជាបន្តបន្ទាប់។ ប៉ុន្តែចូរចងចាំថា ជ័យជម្នះមិនតែងតែកើតចេញពីចំនួនទ័ពដ៏ច្រើននោះទេ តែចេញពីវិន័យ ស្មារតី និងភាពអត់ធ្មត់របស់អ្នកដែលឈរជើងការពារអ្វីដែលខ្លួនស្រឡាញ់។ យើងមិនត្រូវប្រញាប់បើកការវាយប្រហារដោយអារម្មណ៍ឡើយ។ ភារកិច្ចរបស់យើងគឺរក្សាបន្ទាយនេះឱ្យបានរឹងមាំ ទប់ទល់នឹងរាល់ការវាយលុករបស់សត្រូវ និងអត់ធ្មត់រហូតដល់កងទ័ពជំនួយពីរាជធានីមកដល់។នៅពេលទង់ជ័យរបស់កងទ័ពជំនួយបង្ហាញខ្លួននៅលើជើងមេឃ នោះជាពេលដែលយើងនឹងបើកការវាយប្រយុទ្ធវិញ ដើម្បីបង្ហាញឱ្យសត្រូវដឹងថា អ្នកការពារព្រះនគរមិនមែនជាអ្នកដែលងាយបំផ្លាញឡើយ។ សូមឱ្យទាហានគ្រប់រូបរក្សាចិត្តឱ្យមាំមួន កាន់ខ្ជាប់កិត្តិយសរបស់ខ្លួន និងឈរជើងនៅទីនេះរហូតដល់វេលាដែលយើងត្រូវវាយតបវិញ»។
សំឡេងស្រែកជ័យយោរបស់កងទ័ពបានផ្ទុះឡើងពេញជំរុំ។ ទាហានរាប់ពាន់នាក់បានលើកដាវ លំពែង និងអាវុធរបស់ខ្លួនឡើងលើដោយភាពអង់អាច។ សំឡេងស្រែករបស់ពួកគេបានលាន់រំពងដូចជាសូរស្គរសឹក ដែលប្រកាសពីឆន្ទៈមិនចុះចាញ់របស់អ្នកការពារព្រះនគរ។ ភ្លាមនោះ សូរសំឡេងជើងសេះ និងជំហានរត់យ៉ាងប្រញាប់បានលេចឡើងពីចម្ងាយ។ ទាហាននាំសារម្នាក់បានរត់ចូលមកក្នុងជំរុំ ដោយដង្ហើមហត់នឿយ កាន់សំបុត្រមួយច្បាប់នៅក្នុងដៃ។ គាត់ឈប់នៅមុខ លោកមហាសេនា ហើយលុតជង្គង់ថ្វាយសំបុត្រដោយក្តីគោរព។
«សូមថ្វាយជូនលោកមហាសេនា... សំបុត្រពីរាជធានី»។
លោកមហាសេនាទទួលសំបុត្រនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចបើកអានក្រោមពន្លឺចង្កៀង។ ភ្នែករបស់គាត់ដែលធ្លាប់ពោរពេញដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ បានបង្ហាញស្នាមញញឹមជាលើកដំបូង។ ដំណឹងដែលបានមកដល់ គឺជាក្តីសង្ឃឹមដែលកងទ័ពទាំងមូលកំពុងរង់ចាំ។ គាត់ងាកភ្នែកសម្លឹងមើលទៅកងទ័ពនៅពីមុខ ហើយសម្លេងដ៏ខ្លាំងក្លាបានបន្លឺឡើង៖
«ទាហានទាំងអស់! វេលានៃការរង់ចាំបានបញ្ចប់ហើយ។ កងទ័ពជំនួយបានមកដល់! ចូររៀបចំខ្លួន កាន់អាវុធឱ្យមាំ និងត្រៀមចេញទៅសមរភូមិ ដើម្បីការពារព្រះនគរ!»
ពាក្យប្រកាសនោះធ្វើឱ្យកងទ័ពទាំងមូលផ្ទុះសំឡេងជ័យយោម្តងទៀត។ ទង់ជ័យត្រូវបានលើកឡើងខ្ពស់ ខណៈដែលពន្លឺថ្ងៃរះបំភ្លឺលើអាវុធរបស់អ្នកប្រយុទ្ធ ដែលត្រៀមចូលទៅក្នុងសមរភូមិដើម្បីកំណត់វាសនា។

ធូលីដីហុយឡើងគ្របដណ្តប់លើសមរភូមិ រហូតសឹងមិនអាចមើលឃើញទង់ជ័យរបស់ខ្លួន។ សារជាច្រើនពីមេទ័ពតាមបន្ទាយបានរាយការណ៍ថា ខ្សែការពារខាងមុខត្រូវបំបែក ហើយកងទ័ពមួយចំនួនត្រូវដកថយ ដើម្បីការពារកម្លាំងដែលនៅសេសសល់។ សំឡេងស្នូរអាវុធ និងសម្រែកបញ្ជាកងទ័ពលាន់ឮលាយឡំគ្នា បង្កើតឱ្យមានបរិយាកាសតានតឹង និងច្របូកច្របល់។ ខ្មាំងសត្រូវបានរុលចូលកាន់តែជិតទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រសំខាន់ៗ។ ទង់ទ័ពរបស់យើងខ្លះបានធ្លាក់ចុះ ខណៈកងកម្លាំងដែលនៅសេសសល់ខិតខំប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីទប់ទល់ការវាយលុកចុងក្រោយ។ មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ជាច្រើនចាប់ផ្តើមព្រួយបារម្ភថា ប្រសិនបើគ្មានកងជំនួយមកទាន់ពេល ឬគ្មានយុទ្ធសាស្ត្រថ្មី សមរភូមិនេះអាចបញ្ចប់ដោយការបរាជ័យ។ ក្នុងបរិយាកាសដ៏អាប់អួរនោះ សេចក្តីសង្ឃឹមរបស់កងទ័ពហាក់ដូចជាស្ថិតនៅលើសរសៃសក់។ ពេលនោះ សមរភូមិបានប្រែក្លាយជាវាលនៃឈាម និងផ្សែងខ្មៅនៃសង្គ្រាម។ ទាហានខ្មែរម្នាក់ហើយម្នាក់ទៀតបានដួលរលំក្រោមការវាយប្រហាររបស់សត្រូវ។ កងទ័ពដែលធ្លាប់មានរាប់ពាន់នាក់ ឥឡូវនៅសល់តែប៉ុន្មានសិបនាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅតែឈរកាន់ដាវតស៊ូរហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ។
លោកមហាសេនា និងវិរវង្សា ឈរនៅកណ្ដាលសមរភូមិ ប្រកៀកស្មាប្រយុទ្ធជាប់ជាមួយទាហានដែលនៅសេសសល់។ ទោះអស់កម្លាំង និងរបួសពេញខ្លួនក៏ដោយ គ្មាននរណាម្នាក់គិតដកថយឡើយ។ ភ្លាមនោះ មេទ័ពសៀមបានលើកដៃបញ្ជា។
«បាញ់ព្រួញ! »
ព្រួញរាប់រយដើមបានហោះកាត់ផ្ទៃមេឃដូចភ្លៀងខ្មៅ សំដៅមកកាន់លោកមហាសេនា។
«លោកមហាសេនា! »
សេនា កែវរាជ និង ជ័យសេនា ស្រែកព្រមគ្នា។ ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ពួកគេទាំងពីរបានស្ទុះទៅឈរពាំងពីមុខលោកមហាសេនា។ សូរសាច់ត្រូវព្រួញបានលាន់ឮជាបន្តបន្ទាប់។ ព្រួញជាច្រើនដើមបានបាញ់ទម្លុះដងខ្លួនរបស់កែវរាជ និងជ័យសេនា។ ឈាមហូរជោកជាំលើគ្រឿងសឹក ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែប្រឹងឈរជាប់មិនឱ្យរាងកាយដួលចុះ ដើម្បីការពារមេទ័ពរបស់ខ្លួន។
«កែវរាជ... ជ័យសេនា... ហេតុអ្វីអ្នកទាំងពីរធ្វើដូច្នេះ...»
កែវរាជញញឹមស្រាល ទោះឈាមកំពុងហូរចេញពីមាត់។
«ជីវិតរបស់ពួកខ្ញុំ... មិនស្មើនឹងជីវិតលោកមហាសេនាទេ...»
ជ័យសេនាខំប្រមូលដង្ហើមចុងក្រោយ ហើយពោលថា៖
«សូមលោក... ការពារមាតុភូមិ... ជំនួសពួកយើងផង...»
មិនទាន់ផុតពាក្យផង រាងកាយរបស់អ្នកទាំងពីរក៏ទន់ល្អូក ហើយដួលរលំទៅលើដីក្រហម ដែលពោរពេញដោយឈាមនៃអ្នកក្លាហាន។
វិរវង្សាស្រែកយ៉ាងឈឺចាប់៖
«លោកពូកែវរាជ!... លោកពូជ័យសេនា!...»
សម្រែកនោះបានលាន់រំពងពេញសមរភូមិ ខណៈលោកមហាសេនាបានក្តាប់ដាវកាន់តែណែន។ ក្នុងកែវភ្នែករបស់លោក លែងមានតែភាពក្លាហានទៀតហើយ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការឈឺចាប់ចំពោះការបាត់បង់សមមិត្តដែលបានរួមរស់ និងរួមស្លាប់ជាមួយគ្នាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ខណៈលោកមហាសេនាកំពុងប្រឈមមុខជាមួយទាហាននៅខាងមុខ មេទ័ពសៀមម្នាក់បានឆ្លៀតឱកាស ហក់ចេញពីកណ្ដាលហ្វូងទ័ព សម្រុកចូលមកពីខាងក្រោយ។ អាវុធរបស់មេទ័ពសៀមក៏បានវាយប្រហារចំពោះលោកមហាសេនា។ លោកញ័រខ្លួនមួយរំពេច ហើយជង្គង់ម្ខាងក៏លុតចុះលើដី។ ទោះរងការវាយប្រហារក៏ដោយ លោកនៅតែក្តាប់ដាវជាប់ក្នុងដៃ ហើយងាកមកប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដោយកែវភ្នែកដែលគ្មានសញ្ញាញញើត។ មេទ័ពសៀមសើចដោយអំណួត។
«ទីបំផុត... មហាសេនារបស់ខ្មែរក៏ដួលដែរ! »
វិរវង្សាព្យាយាមសម្រុកចូលទៅក្បែរឪពុក ប៉ុន្តែត្រូវកងទ័ពសត្រូវរារាំងជាប់។
«លោកឪពុក! » សំឡេងស្រែករបស់វិរវង្សាលាន់ឮកណ្តាលសមរភូមិ។
វិរវង្សាបានទម្លាយរង្វង់កងទ័ពសត្រូវទាំងកំហឹង និងភាពអស់សង្ឃឹម។ ដាវក្នុងដៃរបស់គេមិនដែលឈប់រវិលឡើយ រហូតទាល់តែគេអាចទៅដល់កន្លែងដែលលោកមហាសេនាកំពុងលុតជង្គង់កណ្ដាលសមរភូមិ។ វិរវង្សាស្ទុះចូលទៅទ្ររាងកាយឪពុកដែលកំពុងទន់ខ្សោយ។ ដៃទាំងពីររបស់គេញ័ររន្ធត់ ខណៈកែវភ្នែកពោរពេញដោយទឹកភ្នែកដែលមិនធ្លាប់ហូរចេញក្នុងសមរភូមិ។ លោកមហាសេនាបើកភ្នែកមើលបុត្រជាទីស្រឡាញ់។ ទោះកម្លាំងរបស់លោកកំពុងរសាត់បន្តិចម្ដងៗ ក៏ទឹកមុខនៅតែស្ងប់ស្ងាត់ និងពោរពេញដោយសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ។ លោកលើកដៃញ័រៗ ទៅស្ទាបស្មារបស់វិរវង្សា ហើយមានប្រសាសន៍ដោយសម្លេងខ្សោយៗថា៖
«វិរវង្សា... កុំយំ... អ្នកកើតជាកូនអ្នកចម្បាំង... ទឹកភ្នែកមិនអាចសង្គ្រោះប្រទេសបានទេ...»
វិរវង្សាគ្រវីក្បាលទាំងអួលដើមក។
«លោកឪពុក... កូននឹងនាំលោកចេញពីទីនេះ... យើងនៅមានឱកាស...»
លោកមហាសេនាញញឹមស្រាល ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗ។
«គ្មាននរណាអាចគេចផុតពីវាសនាបានឡើយ...»
លោកដកដង្ហើមវែងមួយ រួចសម្លឹងទៅទង់ជ័យខ្មែរដែលកំពុងបក់នៅលើកំពែងបន្ទាយ។
«ចាំទុក... មេទ័ព... អាចដួលបាន... តែឆន្ទៈការពារមាតុភូមិ... មិនអាចដួលទៅតាមឡើយ...»
លោកផ្អាកបន្តិច មុននឹងបន្តទាំងសម្លេងខ្សោយជាងមុន។
«ថ្ងៃណាដែលឯងដឹងថា... អ្នកណាជាអ្នកក្បត់... កុំឱ្យកំហឹងបិទបាំងប្រាជ្ញារបស់ឯង។ ចូររកយុត្តិធម៌ឱ្យត្រកូលសុរិយាវង្ស... និងការពារប្រជារាស្ត្រដូចដែលឪពុកបានព្យាយាមធ្វើ...»
វិរវង្សាចាប់ដៃឪពុកយ៉ាងណែន ទឹកភ្នែកស្រក់ដោយមិនអាចទប់បាន។
«កូនសូមស្បថ... កូននឹងមិនឱ្យការលះបង់របស់លោកឪពុក និងវីរជនទាំងអស់ក្លាយជាអសារបង់ឡើយ។ កូននឹងស្វែងរកអ្នកក្បត់ ហើយស្តារកិត្តិយសរបស់ត្រកូលយើងមកវិញ...»
លោកមហាសេនាងក់ក្បាលដោយក្តីពេញចិត្ត។ ពន្លឺក្នុងកែវភ្នែករបស់លោកនៅតែផ្តោតលើមុខកូនជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាអ្នកដែលបានផ្ទេរកាតព្វកិច្ចចុងក្រោយទៅកាន់អ្នកស្នងរបស់ខ្លួន។
កងទ័ពខ្មែរដែលនៅសេសសល់កំពុងប្រយុទ្ធយ៉ាងអស់កម្លាំង ខណៈកងទ័ពសៀមនៅតែបន្តសម្រុកវាយប្រហារ ស្រាប់តែពីទិសខាងកើត សូរស្នែងសឹកបានបន្លឺឡើងយ៉ាងកងរំពង។ មិនយូរប៉ុន្មាន ធូលីដីដ៏ក្រាស់បានហុយឡើងពីជើងមេឃ។ ទង់ជ័យព្រះរាជវាំងពណ៌ក្រហម លម្អដោយព្រះរាជសញ្ញា បានបក់រវិចតាមខ្យល់ នាំមុខកងទ័ពជាច្រើនពាន់នាក់ ដែលកំពុងសម្រុកចូលសមរភូមិយ៉ាងលឿន។ មេទ័ពនាំមុខលើកដាវឡើងខ្ពស់ ហើយបន្លឺសំឡេងបញ្ជា៖
«កងទ័ពរាជធានីមកដល់ហើយ! ទាហានទាំងអស់ បើកការវាយប្រហារ! ការពារមាតុភូមិ!»
សំឡេងស្គរសឹក និងស្នែងសឹកលាន់រំពងពេញផ្ទៃសមរភូមិ។ កងទ័ពរាជធានីបានសម្រុកចូលពីខាងក្រោយ បំបែកជួរកងទ័ពសៀមឱ្យបែកខ្ញែក។ ដោយនឹកស្មានមិនដល់ សត្រូវចាប់ផ្តើមរៀបជួរមិនទាន់ ហើយបង្ខំចិត្តដកថយបន្តិចម្ដងៗ។ មិនយូរប៉ុន្មាន សមរភូមិដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយសំឡេងអាវុធ ក៏ស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចម្ដងៗ។ មេទ័ពរាជធានីបានជិះសេះចូលកណ្ដាលវាលសឹក សាកសពទាហានខ្មែររាប់រយនាក់ដេកស្តូកស្តឹងពាសពេញដី ឈាមហូរជោកជាំ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់មេទ័ពរូបនោះបែរជាបង្ហាញស្នាមញញឹមនៃការពេញចិត្តចំពោះជ័យជំនះដែលទើបទទួលបាន។ នៅកណ្ដាលសមរភូមិ វិរវង្សាកំពុងលុតជង្គង់ ឱបរាងកាយលោកមហាសេនា សុរិយាវង្ស ដោយកែវភ្នែកស្រអាប់ និងទឹកមុខអស់សង្ឃឹម។ អមរិន្ទ្រមេទ័ពរាជធានី សើចយ៉ាងមោទនភាព រួចទាញដាវចង្អុលទៅកាន់វិរវង្សាហើយបន្លឺសំឡេងយ៉ាងរឹងមាំថា៖
«ចាប់ខ្លួនវិរវង្សា! ហើយនាំខ្លួនទៅរាជធានីភ្លាម!»
លោកបន្តដោយទឹកមុខក្រអឺតក្រទម និងសំឡេងពោរពេញដោយអំណាចថា៖
«វិរវង្សា ត្រូវបានចោទប្រកាន់ថា បានលើកទ័ពធ្វើសង្គ្រាមដោយមិនគោរពព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះមហាក្សត្រ។ ការបំពាននេះជាបទល្មើសធ្ងន់ធ្ងរចំពោះរាជអំណាច។ វាត្រូវនាំខ្លួនទៅរាជធានី ដើម្បីឱ្យតុលាការរាជវាំងបើកសវនាការ និងផ្ដន្ទាទោសតាមច្បាប់ និងព្រះរាជវិនិច្ឆ័យ។»

តាមព្រះបញ្ជារបស់មេទ័ព ទាហានរាជធានីជាច្រើននាក់បានស្ទុះចូលទៅឡោមព័ទ្ធវិរវង្សាបញ្ចូនទៅរាជធានី។ សំឡេងស្នែងជ័យបានបន្លឺឡើងលាន់ឮពេញសមរភូមិ ខណៈមេទ័ពអមរិន្ទ្រជិះសេះនាំមុខក្បួនអ្នកទោស ដោយជឿជាក់ថា ការចាប់ខ្លួនវីរបុរសរូបនេះ នឹងក្លាយជាភស្តុតាងបង្ហាញអំណាចនឹងភាពជោគជ័យរបស់ខ្លួន។
∞∞∞∞∞∞∞