04/06/2023
Άνοιξη-καλοκαίρι φθινόπωρο. Η εποχή για μοτοσυκλέτα. (εδώ στον Νότο). Και όχι μόνο για αναβάτες. Αλλά και για μηχανικούς, που τρέχουν και δεν φτάνουν. Αλλά βολεύει.
Η δουλειά του μηχανικού, διευκολύνεται αυτές τις εποχές. Μπορείς να ανοίξεις ένα παράθυρο, λ.χ, όταν βάζεις μπρός για μία δοκιμή ή ένα τέστ διάγνωσης. Και δεν χρειάζεται να περιμένεις κάνα μισάωρο για να φτάσει σε «θερμοκρασία λειτουργίας» (συνήθως >80 C) για να κάνεις διάγνωση του συστήματος ψύξης, ή για να δείς στο διαγνωστικό τον “λ”.
………………………………………………………………………………..
Ήταν αφόρητο. Μπαίναμε στα παγωμένα άρματα, πάντα φορώντας γάντια. Στους -20, αν έπιανες κάτι μεταλλικό με γυμνό χέρι, αυτό κολλούσε στο μέταλλο. Κάθε μία ώρα ,απαρέγκλιτα, έπρεπε να βάλεις (με δυσκολία) μπρός τον κινητήρα για 10 λεπτά. Αν πάγωναν τα λάδια, ήταν αδύνατο να τον εκκινήσεις.
Από μαρτυρία οδηγού άρματος Tiger στο Αν. Μέτωπο. Β’Π.Π.
Τον χειμώνα η δουλειά του μηχανικού γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Όλα παγωμένα και αν τυχόν ξεφύγει το χέρι, και χτυπήσεις, πονά πολλαπλάσια. Αν φοράς χοντρό γάντι, δεν ξέρεις αν αυτό που πιάνεις είναι εξάγωνο 10 ή 14..Κάθε βίδα, θέλει μεγαλύτερη δύναμη να «λύσει» όσο η θερμοκρασία κατεβαίνει. (για αυτό ζεσταίνουμε κολλημένες βίδες). Η εργασία «με κλειστά μάτια» (δια της αφής) γίνεται απαγορευτική με χοντρά γάντια.
Σκεφτόμουν , πάντα χειμώνα με κρύο, τους Γερμανούς και Σοβιετικούς μηχανικούς στο Αν. Μέτωπο κατά τον Β Π.Π. Οπου οι θερμοκρασίες ήταν αδιανόητα χαμηλές.
Πώς στο διάολο εργαζόταν;;; Πώς εκκινούσαν (λ.χ) τους 34λιτρους V12 DB605 των Messerschmitt στους -20;;
Μία απάντηση μπορεί να είναι στην φωτογραφία με το BF109.
Καλό καλοκαίρι, καλές διαδρομές…..