21/09/2014
Πιστεύαμε και πίστευα ότι όλη αυτή την ιστορία με το κλείσιμο του λιμανιού θα μπορέσουμε να την περάσουμε σχετικά ανώδυνα. Η πεποίθηση αυτή βέβαια αποδείχθηκε πέρα για πέρα λάθος.
Σήμερα Κύριακη, όλη την ημέρα το μυαλό μου βρίσκεται στο Λιμάνι, μέσα σε αυτό, σε διάφορες χρονικές του περιόδους, σε διάφορες στιγμές, σε καταστάσεις και πρόσωπα. Όλη την ημέρα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πως έχει κλείσει, πως δεν θα ξαναβρεθούμε εκεί και δυσκολεύομαι να το πετύχω. Παράλληλα αισθάνομαι ένα κένο, σαν να λείπει κάτι σημαντικό από τη φάση πλέον. «Φάση», αυτή η ωραία λέξη που έχουμε υιοθετήσει για να περιγράφουμε ουσιαστικά τις ζωές μας, οι οποίες δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κολάζ φάσεων και τα μέρη που επιλέγουμε να διασκεδάζουμε, να τα κάνουμε στέκια μας, παίζουν σημαντικό ρόλο στο κολάζ αυτό.
Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται υπερβόλικα σε κάποιον, ο οποίος ίσως και δικαιολογημένα μπορεί να γυρίσει και να πει, «άσε μας ρε φίλε τώρα, έχουμε τα προβλήματά μας και θα ασχολούμαστε με το αν άνοιξε ή έκλεισε ένα μαγαζί». Αυτοί όμως που έζησαν το Λιμάνι, αυτοί καταλαβαίνουν. Μόνο αυτοί καταλαβαίνουν τι προσπαθώ να πω, όπως μόνο αυτοί που βρέθηκαν στη βραδιά του κλεισίματος ως το τέλος, μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν τι συνέβη το βράδυ του Σαββάτου. Τι ήταν αυτό! Δεν έχω λόγια να εκφράσω το πόσο πολύ συγκινηθήκαμε όλοι μας. Όταν δε, η συγκίνηση έρχεται υπό συνθήκες πάρτυ, τότε ο συνδυασμός αυτός είναι και σπάνιος και μαγικός. Νιώσαμε πως ήρθατε και εσείς φορτισμένοι και πως αποχαιρετίσατε και εσείς το Λιμάνι σαν να ήταν κάτι δικό σας και καλά κάνατε, γιατί εννοείται πως ήταν! Νιώσαμε πως υποβάλλατε και εσείς μαζί με εμάς τα “respect” σας, σε ένα κομμάτι της ζωής μας των τελευταίων οκτώ ετών που έτσι και αλλιώς μαζί δημιουργήσαμε. Για τα οκτώ αυτά χρόνια, αλλά και για την απίστευτη, γεμάτη αγάπη βραδιά του Σαββάτου, έχετε από όλους μας ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Το Νοέμβριο του 2006, μία ώρα πριν ανοίξει το μαγαζί, αγόρασα και τοποθέτησα την κιθάρα που κρεμόταν πάνω από τον dj επί οκτώ χρόνια. Πολλά αλλάξανε διακοσμητικά μέσα στο μαγαζί με τον καιρό, αλλά εκείνη εκεί. (Τι έχουν δει τα ματάκια της Θεέ μου! Ευτυχώς για όλους μας και για όλους σας δεν έχει στόμα να μιλήσει!). Τη στιγμή που την τοποθετούσα στο συγκεκριμένο σημείο, είχα πει στον εαυτό μου πως την βραδιά που αυτό το μαγαζί θα κλείσει, θα την πάρω μαζί μου φεύγοντας. Έτσι και έγινε. Τώρα βρίσκεται σπίτι μου και εδώ θα μείνει, γιατί ό,τι άλλο και αν κάνουμε στο μέλλον, το Λιμάνι ήταν ένα και μοναδικό. Όπως και οι φίλοι και συνεργάτες μου, όλοι τους παιδιά με πραγματική αγάπη για τη φάση, παιδιά που αναπτύσουν συναισθηματικό δέσιμο με τα πράγματα που κάνουμε και δημιουργούμε, με σπάνια ποιότητα χαρακτήρα αλλά και αισθητικής. Τους ευχαριστώ και αυτούς πολύ!
Άνοιξε το Νοέμβριο του 2006, έκανε άνω κάτω την πόλη, άλλαξε τελείως τα έως τότε δεδομένα, μας γνώρισε, μας ένωσε, μας διασκέδασε, ήταν πολλές φορές το καταφύγιό μας, άλλες τόσες μας άγγιξε με τις μουσικάρες του, μας χόρεψε, μας πήγε όπου μας πήγε επί οκτώ χρόνια, το αγαπήσαμε πολύ και όπως όλα τα ωραία πράγματα, τον Σεπτέμβριο του 2014 τελείωσε με μία μαγική βραδιά, έτσι ακριβώς όπως του άξιζε.
Ολόψυχα, σας ευχαριστούμε πολύ!
Αντώνης.
Υ.Γ. Φυσικά το page αυτό θα μείνει ανοιχτό και θα γεμίσει τις επόμενες ημέρες με φωτογραφίες από το κλείσιμο αλλά και από τα οκτώ τελευταία χρόνια.
