16/11/2020
Πολύς ο λόγος για τη φετινή πορεία του Πολυτεχνείου, πολλοί προσπαθούν μέσα από την απαγόρευση για λόγους δημόσιας υγείας που επέβαλλε ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., να εμφανιστούν υπερασπιστές των μηνυμάτων και των ιδανικών του Πολυτεχνείου.
Πολλοί απ’ αυτούς, τους τότε απόντες προσπαθούν να γίνουν σημερινοί εκ του ασφαλούς παρόντες.
Εγώ προσωπικά ήμουν απών, το 1973 η ηλικία μου ήταν 14 χρονών.
Σ’ αυτούς λοιπόν που σήμερα προσπαθούν να γίνουν «αντιστασιακοί», αφιερώνω το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο:
ΦΟΒΑΜΑΙ
Φοβάμαι /τους ανθρώπους που εφτά χρόνια /έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– /βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό». Φοβάμαι τους ανθρώπους/που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους /που σου ‘κλειναν την πόρτα/μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο/να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους/που γέμιζαν τις ταβέρνες/και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ
/και τώρα τα ξανασπάζουν/όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη/και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους/που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν/και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο. Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης ήταν ένας σεμνός ποιητής που δε θέλησε να τον τιμούν και να τον θαυμάζουν . Ένας συνεπής μαχητής που ποτέ δεν προσβλήθηκε απ’ το ψώνιο και την αλαζονεία της δημοσιότητας ή της αποδοχής του κόσμου