Rocky Raccoon

01/09/2024

Ενας τρόπος για να λυθούν τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι να βγάλει εισιτήρια διαρκείας με πρόσβαση σε αποκλειστικό θέαμα συνεδριάσεων

04/07/2024

28/04/2024

Στη φωτογραφία μέλη της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων», μία από τις ελάχιστες συλλογικές αντιδικτατορικές κινήσεις διανοουμένων (με μέλη από την Αριστερά μέχρι τη φιλελεύθερη Δεξιά) –μαζί με τη νεολαιίστικη «Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση»- την εποχή της χούντας. Κινήσεις συλλογικές και στάσεις ατομικές σε εποχές δύσκολες. Βραδιά Σεφέρη, 22.11.1971, θέατρο Άλφα. Από αριστερά: Θεόφιλος Φραγκόπουλος, Γιάννης Δάλλας, Ρόδης Pούφος, Μανόλης Αναγνωστάκης, Τάκης Σινόπουλος.

13/04/2024

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ
όταν μια μέρα θα με χάσεις
μη με ζητάς στα γκρίζα σύννεφα
καθώς θα πέφτει η βροχή
και θα σκορπάνε στους ανέμους
τα κίτρινα του Φθινοπώρου φύλλα.
Μήτε στο φως του φεγγαριού
τις ανοιξιάτικες βραδιές.
Και του Χειμώνα τις σταχτιές νυχτιές
μη με ζητάς μέσα στις φλόγες
του τζακιού.
Στις κατοικίες των πεθαμένων
τα Καλοκαίρια, μη με γυρέψεις άδικα.
Αν με θελήσεις θα με βρεις
μέσ' στων παιδιών μου την πνοή
και μέσ' στις λίμνες των ματιών τους."
Μίμης Φωτόπουλος

21/03/2024

Γιώργος Χρονάς, "Τα μαύρα τακούνια"*

Μόνο εγώ και η Λόλα ξέρουμε
πως έτρεξες να φτάσεις το δημόσιο δρόμο
Βρήκαν, λέει, το φουστάνι σου σκισμένο, μόνο το ’να
σκουλαρίκι στο λαιμό σου, τα τακούνια σου μες στα χωράφια.
Κάποιο κάθαρμα, κάποιο πεσμένο σχήμα ανδρός σε ρήμαξε
κι έτσι που ακουμπάς σα να γέρνεις στη φωτογραφία αυτή
περασμένη σήμερα Τρίτη στις εφημερίδες
Είσαι πεθαμένη.

13/03/2024

Η κυρία Ζλαντο απαντά στο σκοταδισμό.

Η Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ελίζ Ζαλαντό, απαντά στο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο και το αίτημά του να κατέβει η αφίσα του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα Κορμιά» που θα προβληθεί στα πλαίσια του 26ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη, καθώς τη θεωρεί βλάσφημη και προσβλητική:
«Παναγιώτατε, Διάβασα με προσοχή την επιστολή που μου αποστείλατε, η οποία καθόλου δεν με υπέβαλε σε ταλαιπωρία- όπως πολύ ευγενικά αναφέρετε. Εν αντιθέσει, χάρηκα που μου κοινοποιήσατε τις εξόχως ενδιαφέρουσες απόψεις σας. Καταρχάς, σας ευχαριστώ για τις θερμές ευχές σας για την επιτυχία του 26ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, καθώς και για το γεγονός ότι «σας γεμίζουν χαρά και ελπίδα οι καλλιτεχνικές μας δραστηριότητες, οι πρωτοβουλίες μας για ενίσχυση της κινηματογραφικής κοινότητας, οι συναντήσεις δημιουργών και καλλιτεχνών – ιδίως νέων». Το κεντρικό θέμα της επιστολής σας είναι το ντοκιμαντέρ της κ. Ελίνας Ψύκου Αδέσποτα κορμιά που συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό του φετινού μας Φεστιβάλ. Θα χαρώ να συναντηθούμε μετά το τέλος του Φεστιβάλ μας και να συζητήσουμε από κοντά αυτό το θέμα. Μέχρι τότε επιτρέψτε μου να σας εκφράσω κι εγώ, με φιλόκαλη και ειλικρινή διάθεση, μερικές σκέψεις που έκανα κατά την ανάγνωση της επιστολής σας. Στην πραγματικότητα οι σκέψεις μου εδράζονται σε δύο άξονες. Ο πρώτος είναι καθαρά νομικός και δικαιοκρατικός. Όπως πολύ σωστά αναφέρετε, το ντοκιμαντέρ της κ. Ψύκου «εξερευνά τη σωματική αυτονομία στην Ευρώπη των πολλών ελευθεριών». Σας προσκαλούμε στην προβολή για να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι ότι το ντοκιμαντέρ αυτό διατρέχεται από την επιθυμία της δημιουργού να καταγράψει τις αγωνίες ανθρώπων που υποφέρουν διότι περιορίζεται η ελευθερία τους. Ως γυναίκα, μητέρα και εργαζόμενη, βλέπω κι εγώ με ανησυχία ότι ο κόσμος, εν έτει 2024, μοιάζει να πηγαίνει πίσω. Η βία, οι επιθέσεις κατά των γυναικών, οι γυναικοκτονίες αυξάνονται συνεχώς.
Αυξάνονται και οι επιθέσεις κατά αδυνάτων και διαφορετικών. Μόλις χθες στην πλατεία Αριστοτέλους, μια ανάσα από την έδρα του Φεστιβάλ μας, είδαμε με φρίκη και αγανάκτηση μια αήθη και βίαιη επίθεση εναντίον δυο διεμφυλικών ατόμων, τα οποία διασώθηκαν καθαρά από τύχη. Αυξάνονται επίσης τα απολυταρχικά καθεστώτα που περιορίζουν την ελευθερία, καταπατούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και αμφισβητούν την έννοια της Δημοκρατίας.
Η Δημοκρατία είναι ένας θεσμός υπέροχος που μας καλεί να συμβιώνουμε με άτομα, τα οποία ενδεχομένως έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας. Αν αυτές οι απόψεις δεν κηρύσσουν το μίσος και δεν καλούν σε παράνομες πράξεις, αν δεν απειλούν τις θεμελιώδεις αρχές της ελευθερίας και της Δημοκρατίας κι αν δεν παραβαίνουν τους υπάρχοντες νόμους, τότε οφείλουμε να τις ακούμε μέσα στο πλαίσιο μιας κοινωνίας αποδοχής και αγάπης. Κατανοώ ότι η διαφημιστική αφίσα της ταινίας Αδέσποτα Κορμιά εκφράζει ίσως απόψεις αντίθετες από τις δικές σας. Το ίδιο είμαι σίγουρη ότι συμβαίνει και με άλλα καλλιτεχνικά έργα που παρουσιάζονται σε κινηματογραφικές αίθουσες, τηλεοπτικούς σταθμούς, αίθουσες τέχνης και μουσεία.
Μα κι εγώ όμως βλέπω έργα που δεν μου αρέσουν και ακούω απόψεις που είναι αντίθετες στις δικές μου. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα μπορούσα να ζητήσω την απαγόρευσή τους, ή την απόσυρσή τους, διότι αυτό αντίκειται στο Κράτος Δικαίου.
Το ίδιο συμβαίνει και με την αφίσα της ταινίας Αδέσποτα Κορμιά. Ως καλλιτεχνικό έργο μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους και να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις.
Χωρίς να έχουμε καμία σχέση με τη δημιουργία της, έχουμε ακούσει στο Φεστιβάλ πολλές διαφορετικές απόψεις: από θετικές και εγκωμιαστικές, έως προσβλητικές και απειλητικές. Όμως ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος επίσημος φορέας μπορεί να την απαγορεύσει από τη στιγμή που δεν παραβιάζει το Σύνταγμα και τους νόμους. Αντιλαμβάνομαι λοιπόν τον προβληματισμό σας για τη συγκεκριμένη αφίσα.
Σας παρακαλώ, όμως, να κατανοήσετε κι εσείς ότι οι πράξεις απαγόρευσης ή λογοκρισίας είναι αντίθετες όχι μόνο στις αξίες μου αλλά και αντίθετες στους νόμους του κράτους μας. Υπάρχει όμως κι ένας δεύτερος άξονας πάνω στον οποίο εδράζονται οι σκέψεις μου, κι αυτός είναι περισσότερο θεωρητικός.
Μου γράφετε ότι τα τελευταία χρόνια διάφοροι καλλιτέχνες «χρησιμοποιούν τα ιερά Πρόσωπα της Πίστης για να διαφημίσουν εκδηλώσεις και δημιουργήματα τέχνης, υπερβαίνοντας τα όρια της κακόβουλης πρόκλησης και της κακοποιητικής πρόθεσης».
Η αλήθεια είναι ότι συμβαίνει και αυτό, όχι όμως με την αφίσα της κ. Ψύκου, η οποία δεν πιστεύω ότι προσβάλλει «την ελεύθερη διάθεση της αγάπης μας για τον Χριστό, την Εκκλησία Του και τα ιερά Πρόσωπα της Πίστης μας». Δεν υπάρχει κάτι προσβλητικό ή χλευαστικό σε αυτή την αφίσα.
Δεν ακολουθεί βεβαίως τη γνωστή εκκλησιαστική τεχνοτροπία, όμως εκατοντάδες καλλιτέχνες από την Αναγέννηση ως τις μέρες μας χρησιμοποίησαν διαφορετικές τεχνοτροπίες για να απεικονίσουν τα Πάθη του Χριστού και να τα ταυτίσουν αλληγορικά με τις αγωνίες των αενάως πασχόντων ανθρώπων.
Πιστεύω δηλαδή ότι η συγκεκριμένη αφίσα, όπως μου γράφετε κι εσείς, επιδιώκει «την ψυχική ανάταση και Ανάσταση, την αποκατάσταση του ανθρώπου στο πρωτόκτιστο κάλλος της Θεότητος»
Επιτρέψτε μου τέλος, Παναγιώτατε, να εκφράσω την άποψη ότι ο Σταυρός του Κυρίου δεν είναι μόνον ένα σύμβολο πίστης, μια απλή εικόνα που αναπαράγεται στατικά ανά τους αιώνες, αλλά και ένας συμπεριληπτικός τόπος και ένας εν κινήσει τρόπος που αγκαλιάζει τον πεπτοκώτα άνθρωπο, τον πάσχοντα άνθρωπο, τον εσαεί ξένο, τον οποίο οφείλουμε να υποδεχόμαστε με ταπεινότητα, κατανόηση και αγάπη. Με τον ίδιο τρόπο που υποδεχθήκαμε τον Ιησού με τα παρακάτω λόγια του Ύμνου: «δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλίνῃ» Με βαθιά εκτίμηση, Ελίζ Ζαλαντό Γενική Διευθύντρια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.»

04/03/2024

Στις 7 Μαρτίου, τσικνοπέμπτη κατα τα ειωθότα, παίζουμε και γλεντάμε στο 3,14 Project στο Ρίον!

04/03/2024

Release Athens 2024 - Massive Attack & more tba στην Πλατεία ΝερούMassive Attack & more tba
Release Athens 2024
Στην Πλατεία Νερού
Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

To Release Athens 2024 υποδέχεται τους Massive Attack, την Τετάρτη 17 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού! Μία από τις σπουδαιότερες μπάντες των τελευταίων δεκαετιών, επιστρέφουν μετά από πολλά χρόνια στη χώρα μας φέρνοντας μαζί το πιο εντυπωσιακό show τους μέχρι σήμερα.

Περισσότερα ονόματα για τη συγκεκριμένη ημέρα θα ανακοινωθούν σύντομα!

Ξεκινώντας από το Bristol της Αγγλίας, το 1988, έχοντας τις ρίζες τους στην κολεκτίβα The Wild Bunch, οι Massive Attack παραμένουν μόνιμα μπροστά από την εποχή τους. Mε μόλις 5 studio albums, άλλαξαν τη σύγχρονη μουσική για πάντα. Αμφισβητώντας κάθε γνωστή pop φόρμα και κλισέ, γέννησαν το trip hop, έναν δικό τους ήχο που δεν μπορούσε να μπει σε καμία κατηγορία. Ένας σκοτεινός και αισθαντικός συνδυασμός ηλεκτρονικών ήχων, hip-hop, samples, επιρροών από τη dub / reggae / soul, ακόμα και από το post-punk, που συνεπήρε την παγκόσμια σκηνή στις αρχές των 90s και μας προσέφερε μερικά από τα σπουδαιότερα δείγματα μουσικής δημιουργίας των τελευταίων 30 ετών.

Με το κλασικό ντεμπούτο, “Blue Lines” (1991), καθιερώθηκαν άμεσα. Το πανέμορφο “Protection” (1994) επιβεβαίωσε την αξία τους και το αριστουργηματικό “Mezzanine” (1998) παραμένει αξεπέραστη κορυφή. Το «στοιχειωμένο» “100th Window” (2003) και το γοητευτικό “Heligoland” (2010) ολοκληρώνουν τη, μέχρι σήμερα, δισκογραφία τους που, όμως, περιέχει πολλά remixes και EPs (με το καταπληκτικό EP “Ritual Spirit” να σηματοδοτεί την εντυπωσιακή επιστροφή τους, το 2016), καθώς και πολλές συνεργασίες με σημαντικά ονόματα, όπως Liz Fraser, Tracey Thorn, David Bowie, Madonna, Tricky, Damon Albarn, Horace Andy, Hope Sandoval, Young Fathers, μεταξύ αρκετών άλλων.

Οι Massive Attack πάντα έθεταν ερωτήματα και δεν θέλησαν ποτέ να προσφέρουν εύκολες απαντήσεις. Άγγιξαν τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς να συμβιβαστούν με τις συνήθεις προσταγές του marketing και των δισκογραφικών. Μυστηριώδεις και απρόσιτοι, αλλά ταυτόχρονα με μια μουσική πρόταση μοναδικής έντασης και ομορφιάς, παραμένουν ένα από τα σημαντικότερα και πιο σεβαστά συγκροτήματα στον κόσμο.

Ο 3D και ο Daddy G, οι υπέροχες φωνές που τους συνοδεύουν και τα εμβληματικά κομμάτια τους – από το “Unfinished Sympathy” μέχρι το “Safe From Harm” και από το “Teardrop” μέχρι το “Angel” – αποτελούν τα συστατικά που καθιστούν τα shows τους μοναδικά. Τα visuals έχουν μια σταθερή αξία, με μηνύματα που θέλουν να ενοχλήσουν και να αφυπνίσουν. Ο ήχος είναι άλλοτε γλυκός και καθησυχαστικός και άλλοτε πελώριος και εκκωφαντικός.

Την Τετάρτη 17 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού, θα ζήσουμε μία εμπειρία που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό, σε μια βραδιά που δύσκολα θα υπάρξει εφάμιλλή της μέσα στο 2024.

29/02/2024

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, «ΤΟΠΙΟ» (από τις «Παρενθέσεις», 1956)

Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη….
Περασμένες μορφές κυκλοφορούνε αδιάφορα
Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση
Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει δω μέσα.
Είναι μια ήρεμη σιωπή, μην περιμένεις απάντηση
Κάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή,
Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.
Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη.

29/02/2024

«Οι επαναστάσεις δεν τελειώνουν ποτέ.
Οι επαναστάσεις υπακούουν στην αρχή της συνέχειας.
Που σημαίνει ότι πρέπει να κρατάς το μυαλό σου και την καρδιά σου συνέχεια σε εγρήγορση, σε επαγρύπνηση.»

*Ηλίας Λογοθέτης Διανοούμενος καλλιτέχνης
Καλό ταξίδι προς τους ανθισμένους κήπους, φίλε Φρούφαλε

23/02/2024

ΟΙ ΤΥΧΟΔΙΏΚΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ
Αποδεικνύεται περίτρανα πως δικαίως, απέκτησε το χαρακτηρισμό κωλοτούμπας ο «άχαστος» ανεπαρκέστατος, και γι’ αυτό επικίνδυνος Τσίπρας.
Αφού με τις ευχές του προκρίθηκε η ημερομηνία και η διαδικασία της εκλογής νέας ηγεσίας μετά την παραίτηση του, ανακάλυψε με καθυστέρηση πέντε μηνών, πως δεν ήταν επαρκής ο προεκλογικός χρόνος για την ανάπτυξη των πολιτικών θέσεων και του ιδεολογικού προσανατολισμού των υποψηφίων. Δε θυμάμαι ούτε μια παρέα ή ένα σχολιαστή, σε εκείνη τη συγκυρία, που αυτό, να μην το επισημαίνει. Όμως ποιος ακούει «εχθρούς» και βοθροκάναλα;
Το Αμερικανάκι, ο Τσίπρας το ανακάλυψε. Ο Τσίπρας το υποστήριξε για να απαλλαγεί από τους Τσακαλότους και ο ίδιος όπως με το Βαρουφάκη, μετά, κατά τη συνήθεια της κωλοτούμπας, ανακάλυψε την ακαταλληλότητά του. Δέκα λεπτά πριν το συνέδριο δίχως εδώ κατέθεσε πως δε γνώριζε αυτό που γνώριζε όλη Ελλάδα, πλην των 150000 οπαδών.
Μετά από αυτό ποιο συνέδριο έχει νόημα αν δεν συζητηθούν τα αίτια της κατάρρευσης, δηλαδή δεν μιλήσει και αυτός που την προσυπέγραψε οδηγώντας το κόμμα στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου. Δήλωσε δε αναιδώς πως δε θα παραβρεθεί στο συνέδριο, που αν είχε συναίσθηση των ευθυνών του, θα ήταν μια μοναδική ευκαιρία για μια σοβαρή αυτοκριτική για το 17,8%. Αποτέλεσμα των επηρμένων λόγων του και των πολιτικών επιλογών του.
Εξ άλλου, Κασελάκης στις κομματικές εκλογές βρέθηκε αντίπαλος και κέρδισε (με την υποστήριξή του) τρείς αντιπάλους, όχι σαν τη τραγική δική του υποψηφιότητα με κάθοδο στο λαό (των δύο ευρώ και όχι στα μέλη) με μοναδική υποψηφιότητα την αφεντιά του.
Αυτή τη φορά, ακούω πως απέναντι στο Κασσελάκη θα κατέβει η Όλγα Γεροβασίλη, στέλεχος από το στενό πυρήνα επιρροής Τσίπρα. Υποψήφια που βαρύνεται όσο λίγοι στο ΣΥΡΙΖΑ για την κατάντια του, που προηγουμένως είχε σθεναρά ταχθεί υπέρ της εκλογής Κασσελάκη.
Τραγωδία ή κωμωδία:
Αχαρακτήριστο.
Η Όλγα θυμήθηκε (όπως και πολλοί άλλοι) πως δεν ανέχεται η αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ αρχηγούς και αρχηγικές συμπεριφορές. Αλήθεια ο ΣΥΡΙΖΑ ως χθες με τον «άχαστο» τι ήταν;
Βέβαια μετά από αυτή την κατάντια νομίζω πως όλα αυτά μοιάζουν με φιλολογία καφενείου μια και ουδόλως απασχολούν τους πολίτες. Όμως είμαστε πολλοί και πολλές που επί πενήντα χρόνια υπηρετήσαμε ιδέες που τσαλαπατηθήκαν από μια παρέα οπαδών του λαϊκισμού, κυνηγών της καρέκλας της εξουσίας.
Θυμάμαι με καμάρι αλλά και αγανάκτηση πως το ΚΚΕ εσωτερικού, κόμμα του 3-5% κατάφερνε να μπολιάζει με προοδευτικές ιδέες την κοινωνία και τα κόμματα εξουσίας, για να φτάσουμε, θλιμμένοι, να παρακολουθούμε μια θλιβερή παρέα πολιτικών τυχοδιωκτών πέρα από κάθε ιδεολογία με πολιτικά όπλα τη μαγκιά και το διχαστικό λόγο να εξευτελίζουν τη κληρονομιά του Δρακόπουλου του Κύρκου του Παπαγιαννάκη. Του δικού μας Μήτσου Παπαθανασόπουλου.
ΥΓ. Τσιπράκο να σε δω αγόρι μου που θα κρυφτείς αν ξανά εκλεγεί (το πιο πιθανό) Ο Κασσελάκης.
Μήπως σε δικό σου κόμμα;