30/10/2016
CINEMA Classics
"TAXI DRIVER"
O Martin Scorsese για μία ακόμα φορά, μετά τη ταινία "Κακόφημοι δρόμοι", εμπνέεται από τις μοναχικές και επικίνδυνες περιπλανήσεις στους δρόμους της Νέας Υόρκης και σκηνοθετεί ένα ακόμα αριστούργημα, το "Taxi Driver" (1976). Πρόκειται για ταινία σταθμός, που σημαδεύεσε τη συγκεκριμένη δεκαετία, μια ταινία που δημιούργησε ένα εναλλακτικό είδωλο τον Robert De Niro, μια ταινία όπου δίχασε κριτικούς και κοινό, μα πάνω απ' όλα ένα αριστούργημα με όλη τη σημασία της λέξης.
O Robert De Niro, υποδύεται, έναν μοναχικό άνθρωπο τον Travis, ο οποίος δεν έχει κανένα φίλο και ζει σε ένα άθλιο διαμέρισμα. Είναι βετεράνος από το Βιετνάμ και επειδή τα βράδια υποφέρει από αϋπνίες, αποφασίζει να δουλέψει σαν ταξιτζής. ο οποίος καθημερινά λόγω επαγγέλματος συναναστρέφεται με πολύ κόσμο, αλλά η ψυχή του είναι άδεια από παρέες,ανθρώπινη επαφή και συναισθήματα. Κάποια στιγμή γνωρίζει και ερωτεύεται τη Betsi, μια ξανθιά, πανέμορφη κοπέλα, φαντασίωση κάθε άνδρα. Κάνει όμως το λάθος, όντως άμαθος από συμπεριφορά προς γυναίκα στο πρώτο του ραντεβού να τη πάει σε σινεμά που παίζει πορνό. Κάπου εκεί χάνει τα λογικά του και σε συνδυασμό με τη σαπίλα, τη διαφθορά και την εγκληματικότητα που αντιμετωπίζει κάθε μέρα, νιώθει να πνίγεται από αδικία και μη βλέποντας κάτι να γίνεται προς το καλύτερο, αποφασίζει να κάνει μόνος του κάθαρση, προκειμένου να ηρεμίσει η ψυχή του και νιώσει εσωτερική ηρεμία και γαλήνη. Όμως εκεί που θα ξεχειλίσει το ποτήρι είναι όταν γνωρίζει την 12-χρονη πόρνη Iris. (πρώτος ρόλος της Τζούντι Φόστερ).Στην Iris ανακαλύπτει ότι πίσω από το προσωπείο της πόρνης κρύβεται μια ευαίσθητη και ρομαντική ψυχή, μια παιδική αθωότητα την οποία κάποιοι προσπαθούν να τη διαφθείρουν. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει από το τέλμα που έχει πέσει. Είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσει ένας απλός και καθημερινός άνθρωπος ότι είναι σημαντικός, ότι κάνει κάτι για την αδικία που το πνίγει, ότι κάνει για τη πατρίδα του, για το συνάνθρωπο του, Ο Robert De Niro πρωταγωνιστεί ίσως στη ταινία σταθμό της καριέρας του, στο ρόλο που τον απογείωσε, και τον εδραίωσε στις μνήμες όλων μας, σαν ένα σπουδαίο ηθοποιό. Το σενάριο από το Paul Schrader αριστουργηματικό ενώ ο Scorsese παραδίδει σεμινάρια σκηνοθεσίας (για μία ακόμα φορά) δείχνοντας σε όλους πως είναι ι η τέχνη της σκηνοθεσίας. Αριστουργηματικό στήσιμο, τρομερή φωτογραφία και σκηνικά, ενώ η τελευταία σκηνή δράσης σε καθηλώνει. Χωρίς ο De Niro να μιλήσει μόνο με τη κίνηση που κάνει να σημαδεύει το κεφάλι του με το χέρι του σε αφήνει άφωνο. Ρεσιτάλ σκηνοθετικής καθοδήγησης. Ακόμα και ο ήχος του αίματος να κυλάει στο τοίχο είναι ανατριχιαστικά τέλειος.
Η ταινία αν και είχε προταθεί για τέσσερα όσκαρ δε κέρδισε κανένα από την Αμερικάνικη ακαδημία (γιατί άραγε;), ενώ αντίθετα κέρδισε χρυσό φοίνικα καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ των Κανών.
Καλύτερη ατάκα: "Are you talking to me?".
"Escobar"
