31/10/2023
...Τα παλιά μαγαζιά που κλείνουν είναι ένα κομμάτι της δικής μας ιστορίας!
Πολύ μας συγκίνησε ο ''Γαστρονόμος'' με την αναφορά του στο κλείσιμο του Σβέικ μετά από 41 χρόνια!
https://www.gastronomos.gr/apopseis/ta-palia-magazia-poy-kleinoyn-einai-ena-kommati-tis-dikis-mas-istorias/208546/?utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR0uQ8ibUOSrJkqCIylexjnqhBGFSgmd95aXwk7KWxWD-TcWS1wO2B8u2RQ =1698319866
Γράφει η Άντζελα Σταματιάδου:
''Έχουμε δει πολλά παλιά στέκια να κλείνουν ή να δίνουν τη θέση τους σε κάτι άλλο. Καμιά φορά δεν το πολυσκεφτόμαστε, αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είναι σημεία αναφοράς και για την πόλη και για εμάς.
«Όταν μεγαλώσω μπορεί να γίνω ναυτικός ή αεροπόρος και να σας συναντήσω ξανά στην ανοικτή θάλασσα ή στους αιθέρες» έλεγε το ποιητικό αποχαιρετιστήριο, κρεμασμένο έξω από την πόρτα του στην οδό Ρουμπέση. «Ευπειθώς αναφέρω: Εγώ ο ο Svejk, ο Καλός Στρατιώτης, μετά από 41 χρόνια θητείας απολύομαι».
Το εστιατόριο που έστησε ο Σπύρος Κουλούρης με την γυναίκα του και τις δυο κουνιάδες του –το πρώτο τσέχικο της πόλης– πριν από λίγο καιρό αποφάσισε να ξεκουραστεί. Υποκλίθηκε σεμνά, ευχαρίστησε όσους το ακολούθησαν από τότε που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, μικρότερο, με μια άγνωστη τότε για την Αθήνα κουζίνα, και όσους δοκίμασαν τα κλέντλικι και την πάπια του με τη σάλτσα από κόκκινα φρούτα αργότερα. Και μετά έβγαλε τη στολή του και την κρέμασε.
Είναι παλιά μαγαζιά, πιο παλιά από τον Svejk, που κρατάνε ακόμη. Πολλά όμως έχουν βάλει λουκέτο με τα χρόνια. Έφταιξαν οι συγκυρίες, η κρίση, τα ακριβά ενοίκια, οι ισορροπίες της περιοχής τους που άλλαξαν, η πελατεία που δεν ανανεώθηκε, το ότι δεν υπήρχε κανείς να πάρει τη σκυτάλη. (....Εδώ να διευκρινίσω ότι για το ''Σβέικ'' ο λόγος ήταν καθαρά επειδή μεγαλώσαμε όλοι μας και δεν θέλαμε να συνεχίσει η λειτουργία του χωρίς εμάς...)
Μπορεί να περάσεις από τα μέρη τους και να μην το πολυσκεφτείς – όλοι έχουμε πολλά στο κεφάλι μας. Άλλες μπορεί να νιώσεις, στιγμιαία, ένα μούδιασμα.
Δεν είναι μόνο ότι είναι εστιατόρια και ταβέρνες που ήταν εκεί για δεκαετίες και δεκαετίες. Είναι ότι χάνονται σιγά σιγά τόποι που αγάπησες, μέρη όπου έχεις αφήσει ωραίες στιγμές. Άνθρωποι που έβλεπες και δεν τους βλέπεις πια. Μια οικειότητα που δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο περνάνε τα χρόνια. Ένα μέρος του εαυτού μας θα ήθελε όλα αυτά να είναι πάντα κάπου εκεί έξω, ακούραστα και συγκινητικά, καταπραϋντικά. Όμως αλλάζει η πόλη. Με ταχύτερους ρυθμούς από παλιότερα. Αλλάζουμε κι εμείς. Δεν το θυμάμαι ακριβώς, αλλά είναι κάτι που γράφει ο Τζόναθαν Σάφραν Φόερ στο Εξαιρετικά δυνατά & απίστευτα κοντά. Κάτι σαν «ο καιρός περνάει όπως ένα χέρι που σε χαιρετάει από ένα τρένο πάνω στο οποίο θα ήθελες να βρισκόσουν». Στην αυλή του Καλού Στρατιώτη ένιωθες λίγο σαν σε κάποιον κεντροευωπαϊκό σιδηροδρομικό σταθμό. Μπορεί να μου ήρθε στο μυαλό και για αυτό η συγκεκριμένη φράση..."
Ολόκληρο το κείμενο της Αντζελας Σταματιάδου εδώ:
https://www.gastronomos.gr/apopseis/ta-palia-magazia-poy-kleinoyn-einai-ena-kommati-tis-dikis-mas-istorias/208546/?utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR0uQ8ibUOSrJkqCIylexjnqhBGFSgmd95aXwk7KWxWD-TcWS1wO2B8u2RQ =1698319866
