https://www.facebook.com/100859979471055/

Beer, de Friese berghond, 12515 230 Street, Maple Ridge, BC (2026)

08/06/2025

WAARSCHUWING : DEZE BLOG IS GESCHREVEN DOOR DE PAPA VAN BEER. TOEGEGEVEN, BEER ZELF HEEFT OOK NOOIT EERDER EEN BLOG GESCHREVEN. HONDEN SCHRIJVEN NIET. SORRY VOOR DE DESILLUSIE. PAPA IS GEEN HOND. WAS HIJ DAT MAAR WEL, ZULLEN VEEL MENSEN NU DENKEN...

We hebben zonet een kwis meegedaan in een brouwerij. Dat is hier een ding: op een ordinaire weekdag kan je dan plaatsnemen aan je tafel en krijg je behalve bier ook een portie vragen op je afgevuurd. We wilden al een tijdje graag de kwis in de Old Yale brewery meedoen: 50 vragen, en het thema vandaag was “general knowledge". Wij kennen wel wat van generaals, dus dat kwam goed uit, zo dachten we. Wisten wij veel dat 20 van de 50 vragen over films zouden gaan. Blijkbaar is dat hier “general knowledge”! Noch Emmeline, noch ik kijken vaak films. Emmeline kijkt vooral series of leest boeken, terwijl ik bij films vooral al in slaap val nog voor het volume op de juiste stand is gezet!

Soit, behalve het feit dat films meestal met een camera zijn opgenomen, weten we er dus bijzonder weinig van. Als daar dan nog eens 10 vragen bovenop komen over gesampelde muziek, dan weet je dat het geen topavond werd qua score. Met 21 op 50 vermoedden we dat we een verdienstelijke laatste plaats hebben gehaald. Al is dat niet zeker, want de volledige rangschikking wordt gelukkig niet bekend gemaakt, en dus kan het theoretisch nog zijn dat er een ander team nog slechter was dan ons. Al betwijfelen we dat sterk. En dan moet je weten dat je zelf je eigen antwoordblad moet verbeteren en dat Emmeline nog heel mild verbeterd heeft: als we in ons denk-proces nog maar een antwoord overwogen hadden waarvan een combinatie van drie opeenvolgende letters overeenkwam met een combinatie van drie opeenvolgende letters in het juiste antwoord, dan rekende ze dat al goed. En zij zit in de academische wereld, dus ik heb haar maar laten doen, denkende dat zij toch als geen ander weet hoe je moet verbeteren. Het werd daardoor gelukkig net iets minder gênant voor ons.

Nu ja, het resultaat was in elk geval nog steeds zo ontnuchterend dat we al aan de deur klaarstonden nog voor de kwis helemaal afgelopen was, bang dat de volledige rangschikking toch bekend zou worden gemaakt. We hebben dan ook maar ineens beslist om snel het land te verlaten: op 19 augustus vliegen we nu terug over de oceaan en gaan we weer in België wonen. Dat lijkt ons best voor onze reputatie.

Ja mensen, het hoge woord is er uit: we keren terug. En dat is geen grap. En het zal nog snel zijn ook!

De alerte lezer zal wel door hebben dat de kwis niet de echte reden was voor onze terugkeer naar België. Zover is het nog net niet gekomen met ons. Maar we hebben wel degelijk onze vluchten terug al geboekt en die zijn binnen een paar dagen. De werkelijke reden sluimert al een tijdje, en is een combinatie van verschillende factoren:
- we hadden (alweer) een stron*-huurder in België (vul zelf de letter achter ’stron’ aan): eentje die opnieuw ging lopen zonder zijn rekeningen te betalen, ditmaal in ons huis in Bever.
- Voeg daar aan toe dat Emmeline haar beurs verliest vanaf september,
- dat de huurprijs die we hier betalen doet uitschemeren dat we hier een paleis huren, terwijl het eigenlijk gewoon de benedenverdieping van een huis is dat half op instorten staat, en waar lawaaierige huurders boven ons aan de knoppen zitten van onze verwarming en airco,
- en dat mijn job hier een loon oplevert waarvan ik de eendjes in het gemiddelde park in België nog niet eens zou kunnen voederen,
… en je begrijpt wel dat we niet het gemakkelijkste jaar voor ons hadden liggen. Gelukkig kan Emmeline haar PhD verder afwerken vanuit België. Dus, lieve mensen over de oceaan, jullie zijn nog niet van ons verlost!

Alles is pas heel kort geleden beslist; twee maanden geleden gingen we hier nog minstens een jaar wonen, een maand geleden was het plots nog maar tot de kerstvakantie, twee weken geleden was het vertrek dan voor oktober, en sinds een paar dagen is het al rond midden augustus dat we terugkeren. Als dat zo doorgaat, zullen we binnen een paar dagen al een maand geleden naar België zijn teruggekeerd, en zijn we binnen een maand nooit naar Canada geweest!

Alle knopen die we omtrent onze terugkeer moesten doorhakken, voelden wel nogal dubbel aan, want we hadden nog erg veel plannen op het lijstje staan om hier te verkennen. Maar als je maar vijftien dagen betaalde vakantie hebt per jaar en een loon waardoor je bijna moet overwegen om je eigen honden op te eten voor het avondeten, zit verkennen er sowieso niet echt in. Het is dus tijd om (hopelijk) terug te keren naar het comfort van weleer: je eigen huis, een deftig loon en alle gekende frustraties die onomstotelijk bij België horen. Misschien kan ik die laatste nu ook beter relativeren (*), want ook hier bleek uiteindelijk niet alles rozengeur en maneschijn. (* ik verwacht het niet hoor)

Bij dezen is het grote woord er eindelijk uit: we keren terug! Iedereen welkom om ons weer eens uit te nodigen voor eten dat niet bestaat uit een hamburger, gefrituurde onion rings en frieten. De enige reden dat we hier niet echt zijn bijgekomen, is omdat er niet genoeg geld binnen kwam om voldoende eten te kopen. Dat helpt wel!

Bon, nu ga ik nog even slapen. Ik was net al in bed gekropen, omdat ik precies een glaasje teveel op had tijdens de kwis. Dat was nodig om ons resultaat te verwerken. Maar toen ik net weer even wakker werd, dacht ik : tijd om eindelijk eens het nieuws van onze terugkeer kenbaar te maken in deze blog die al maanden op apengapen ligt. Ik dacht vroeger dat die nooit gelezen werd, tot iedereen vanalles bleek te weten over mij waarvan ik niet eens wist dat ik het ooit had meegedeeld. Blijkbaar hadden ze het hier dan vaak opgepikt.

Ik heb de afgelopen week ook al drie keer eerder onze beslissing willen aankondigen hier, maar het wou nooit lukken. Ik had een soort allesomvattende writer's block, mogelijk doordat we zoveel praktische rompslomp aan ons hoofd hebben op dit moment dat het meer weegt dan een potvis op het strand van Blankenberge. Bier helpt gelukkig wel! En ik wil vooral vermijden dat iemand in België of Nederland binnenkort een hartaanval krijgt als we daar plots weer op de stoep staan! Daarvoor zijn wij niet goed genoeg verzekerd!

Tot snel dus! En zet dat bier maar al koud!!

P.S. als sfeermakertje een foto van 1 van onze hikes onlangs. Die natuur hopen we in elk geval wel mee te nemen naar Europa!

01/04/2025

Papa begint de kreten van mama stilaan te kennen.

“Auw” betekent dat er een ventilatierooster op haar hoofd is gevallen.
“Oei” betekent dat ze net een waterval heeft gespot die vrolijk langs onze muur naar beneden klettert wanneer de bovenburen weer eens besluiten een bad te nemen.
“Nee!” is de kreet die ze meestal slaakt wanneer de zekeringen plots doorslaan omdat er iemand tegelijkertijd de waterkoker en de broodrooster durft aanzetten.
“EEJ!” hoort standaard bij een lekkende verwarmingsketel en wordt zo vaak gebruikt dat het bijna ons huismantra is.
“Pfff” is een beetje verwarrend, want die gebruikt ze zowel wanneer een muur instort, als ook wanneer het brandalarm onterecht afgaat omdat iemand in de wijk eten durft te koken.
En als er een raam niet sluit doordat het kozijn te verwrongen is, gromt ze meestal, net zoals ik soms doe, gevolgd door een zachte brom wanneer de onophoudelijke luchtstroom plots te koud wordt en ze ook binnenshuis haar handschoenen en skibroek weer moet aandoen.

Gelukkig wonen we in een huurhuis. Gebreken horen hier blijkbaar standaard bij een huurwoning. Volgens papa is er zelfs een wet die zegt dat een huurwoning minimaal zoveel gebreken moet tellen. En anders mag je niet verhuren.

De meeste verhuurders slaan hun huurprijs ook op naarmate de woning meer gebreken heeft. Ze moeten die namelijk herstellen en dat kost geld, dat uiteraard verhaald moet worden op de huurder. Vind je een huurwoning zonder gebreken, dan moet die volgens papa en mama bijna gratis zijn. Maar wij hebben ze nog niet gevonden.

Gelukkig is er ook een voordeel aan een huurwoning: papa en mama moeten namelijk niet zelf de gebreken herstellen, noch betalen. Moesten we dat wel moeten doen, dan zou één van hen sowieso niet kunnen werken, want dan moest die fulltime klusser worden. Met elk probleem dat je herstelt, komen er minstens drie nieuwe bij. Ondertussen moeten papa en mama al met een fietshelm op door huis lopen, want anders zitten er niet veel later drie ventilatieroosters in hun schedel of ziet hun kapsel er uit alsof ze net uit de do**he komen - wat niet kan, want die werkt meestal niet. Die nattigheid is dan meestal enkel het badwater van de bovenburen dat een paar keer per dag in fijne straaltjes als een sprinkler onze living irrigeert.

Het voordeel van een huurhuis is dus dat het immokantoor, waaraan mama elke maand vrolijk (omgerekend) meer dan 1600 euro overmaakt voor het behoud van onze kelderverdieping, een technicus in dienst heeft die de problemen voor hen herstelt. Dat werkt heel simpel: merkt iemand een probleem op, dan maakt papa of mama een afspraak met het kantoor, dat de technieker zo snel mogelijk inplant. Papa of mama houdt dan vervolgens die bewuste dag vrij om de technieker te ontvangen, en wacht de dag zelf vooral af tot wanneer het bericht komt dat de afspraak toch niet doorgaat. Met een beetje geluk komt dat nog vooraleer het uur van de interventie daar is.

Na die plotse annulatie maakt papa of mama dan als de weerga een nieuwe afspraak, die natuurlijk weer op dezelfde wijze zal verlopen. In het zeldzame geval dat de klusjesman toch komt – wat enkel gebeurt als hij even vergeet dat hij klusjesman is – arriveert hij ook minstens twee uur te laat, zonder verwittigen natuurlijk. Bij aankomst stelt hij eerst vrolijk dat hij drie uur heeft vrijgehouden voor een klus die minstens vier uur vergt. Na één uur vertrekt hij alweer, met de terloopse mededeling dat hij "volgende keer de rest zal aanpakken".

Dat die "volgende keer" pas na zesentwintig herinneringen en veertien dagen onbetaald verlof komt, vertelt hij er niet bij. Dat is staatsgeheim, en vermoedelijk heeft elke klusjesman ooit een eed gezworen om dat geheim te respecteren.

Papa en mama hebben tot slot ook het geluk dat onze technicus geen woord Engels of Frans spreekt – nochtans de twee voertalen hier – waardoor de kans groot is dat hij op één van zijn zeldzame bezoekjes per ongeluk de voordeur repareert (die tot nader order prima functioneerde) in plaats van de vaatwasser, waarvan inmiddels ook de zekeringen zijn tot op het bot (en daar weet ik alles van) zijn doorgebrand. Echt een probleem is dat nu ook weer niet, want zelfs vóór het doorsmelten van de zekeringen maakte mijn zus - Layla - de vaat schoner dan de vaatwasser zelf. En nog een gelukje: dankzij de foutieve interventie van onze technieker weten we nu tenminste ook zeker dat onze voordeur wel nog even zal meegaan.

Ja, erg blij dat we een huurhuis hebben. Dat bespaart papa en mama een hoop miserie!

11/23/2024

Papa was gefrustreerd na mijn laatste blog. Gefrustreerd omdat nu iedereen denkt dat hij altijd gefrustreerd is. "Niets is natuurlijk minder waar", zo zegt hij geënerveerd. Hij verwijst mij naar die ene vrijdagochtend dat hij uit bed stapte, de zon scheen, en er ook geen enkele mail van de Belgische overheid in zijn inbox zat. “Die dag”, zo zegt hij trots, “was de frustratie ver weg”. Dat moment ging gelukkig ook snel weer over, want de volgende dag zaten er tien mails van de Belgische overheid in zijn mailbox. ’t is te zeggen: er was eigenlijk maar één bericht, maar hij ontving drie mails van My Ebox, twee mails van Doccle, een mail van sigedis.fgov.be (je zou denken dat het een scam is), en drie mails van de Vlaamse overheid (via “Mijn burgerprofiel”). Papa dacht even verschrikt dat hij tien facturen had te betalen, maar na een omslachtige analyse en een uitgebreid inlog-proces dat ongeveer drie kwartier in beslag nam, begreep papa eindelijk dat het allemaal om hetzelfde bericht ging, dat blijkbaar gewoon via vier kanalen aangekondigd wordt. De dag was al half over toen papa dat eindelijk door had.

Maar goed, mama wil dat papa ook af en toe iets over het leven hier vertelt. Heb ik al gezegd dat wij op 1 oktober verhuisd zijn? We wonen nu in Chilliwack. Iedereen die die naam hoort, denkt natuurlijk spontaan aan dat liedje dat papa hier heel de tijd loopt te zingen. Allez ja, ‘zingen', hij kent heel vaag één regel uit dat liedje, en dan nog met de verkeerde lyrics wellicht. Laat staan dat hij weet hoe dat liedje noemt of wie het zingt. Wel jammer, want we willen het graag weten. Als één van de lezers dus titel en artiest kan droppen in de comments, dan reik ik een prijs uit. Een kilo hondenbrokken ofzo!

We wonen hier in een huis op de heuvel (Promontory). Van binnenuit kunnen we in de verte ook een paar toppen zien liggen die ruim boven de 1500 (of zelfs tweeduizend) meter uit stijgen. Langs de andere kant van het huis liggen de tweeduizenders nog dichterbij, maar die kunnen we helaas niet van binnenuit zien. We kunnen er wel naartoe wandelen als we willen. En overal rondom ons kijken we weids uit over de vallei. Cool! Hier heb ik altijd al een hond willen zijn. Geleidelijk aan schuift de sneeuwgrens ook op naar beneden (nu ligt die op ongeveer 1200 meter), maar dat is voor jullie in de lage landen natuurlijk niet zo spannend, want ik hoorde dat jullie ondertussen al een laagje sneeuw kregen! Best een beetje jaloers eigenlijk, maar onze voorraad sneeuw zal er wel nog aan komen denk ik! En dan staat hier - net zoals in België - ook alles stil. Je zou denken dat ze hier in Canada wel met sneeuw kunnen omgaan, maar in The Lower Mainland (de Fraser vallei, waar wij wonen) is dat niet zo. Bedrijven en scholen sluiten meteen en alle verkeer komt vast te staan van zodra er een paar centimeter sneeuw valt hier. Buiten The Lower Mainland zou het vaak wel iets vlotter gaan in de sneeuw.

Vanavond gaan papa en mama kerstlichtjes gaan kijken in Harrison Hot Springs. Dat is wat in deze omgeving zowat het dichtste zal aanleunen bij de Europese traditie van de kerstmarkten. De meeste dingen die ze hier een kerstmarkt noemen, zouden wij (Europeanen) eerder een jobbeurs noemen: TL-lampen in plaats van kerstlichtjes, plastic tafels met een goedkoop wit plastic tafellaken er overheen in plaats van gezellige houten hutjes, juwelen en fotokaders te koop in plaats van gluhwein en tartiflette, nuchtere Canadezen in plaats van zatte Europeanen (alcohol is hier veel te duur) en een zakje met goodies (balpennen of vochtige doekjes ofzo) in plaats van een fofo met de kerstman. Alhoewel, dat laatste, een foto met de kerstman, dat doen ze hier ook wel vaak. Meestal in een winkel ofzo. De voorbije twee jaar zijn mijn zus en ik van mama ook met de kerstman op de foto moeten gaan. Ik weet niet of mama dat dit jaar opnieuw gaat regelen, want de kans dat Layla alle koekjes in de buurt van de kerstman opvreet om vervolgens de kerstman zijn broek uit te trekken en een subtiele deathroll uit te voeren met diens baard, is best realistisch dit jaar. Ze is tegenwoordig nogal in haar element, laat het ons zo zeggen. We zullen wel zien.

En ondertussen zoekt papa nog steeds naar een job. Voor een niet-Canadees is dat hier dus moeilijk. Hij mag wel lesgeven in een school, maar daarvoor moet zijn werkvergunning eerst aangepast worden. Hij heeft al 700 dollar kosten gemaakt om dat te doen, om een paar dagen later dan te horen dat het nu ongeveer 168 dagen zal duren tegen dat dat in orde komt. Dat betekent… kort voor het einde van het schooljaar. We gaan niet zeggen dat papa hiervan gefrustreerd geraakt! Nee, we gaan misschien gewoon niets zeggen deze keer, dat is veiliger.

Vriendjes van de lage landen, dit was het dan weer voor vandaag. Tijd om even een frisse neus te gaan halen in het zes graden warme zonnetje.

Geurige groetjes,
Beer

11/20/2024

Papa is gefrustreerd. Dat weet natuurlijk iedereen, en ook wel al langer dan vandaag. Maar gisteren heeft hij een reportage bekeken op de Belgische televisie waar hij helemaal vrolijk van werd.

De desbetreffende reportage was er één van “Pano” en ging over cliëntelisme en financieel wangedrag bij het OCMW van Anderlecht. Er worden daar blijkbaar zonder controles leeflonen toegekend aan mensen die er totaal geen recht op hebben, en politici maken ook zonder scrupules misbruik van hun positie om stemmen te “kopen” door procedures te omzeilen, hun invloed te gebruiken en zelf cadeautjes uit te delen (op kosten van de belastingbetaler).

De kers op de taart komt er pas helemaal wanneer blijkt dat verschillende mensen - waaronder ook mensen die in Duitsland wonen of een appartement bezitten met 3 slaapkamers en een privé-garage - speciaal valse domicilie-adressen blijken te huren om uitkeringen van het OCMW in Anderlecht te kunnen opstrijken. Er blijkt geen haan naar te kraaien, en controles of die adressen wel echt bewoond worden (zoals wel degelijk voorgeschreven), zijn er al helemaal niet.

Niemand die nog van zijn sokkel valt wanneer blijkt dat het weer allemaal PS-politici zijn die zwaar over de schreef gaan, en er ook zelf helemaal geen graten in lijken te zien.

Maar bon, ik vat het dus even samen: het is blijkbaar heel gemakkelijk om een valse verblijfsplaats te huren in het Brusselse (voor pakweg 250 euro per maand), en op basis daarvan - zonder enige controle op je inkomsten of domicilie - een leefloon op te strijken. Uiteraard blijkt daarbij ook heel toevallig iedereen alleenstaande te zijn, zelfs als de wijkagent of maatschappelijk werker in de praktijk heeft vastgesteld dat men in de feiten samenwoont. Dat wordt toch niet nagegaan. Elke alleenstaande ouder blijkt ook toevallig net 1 van de kinderen ten laste te hebben genomen (ook al woont men in de feiten nog allemaal vrolijk samen). Gevolg: elke ouder strijkt overal netjes het maximum op van 1288,46 euro netto per maand. Zonder er een klop voor te moeten doen. Het zijn inderdaad de zotten die werken in Brussel.

Graag daagt papa je nu uit om de 10 verschillen te zoeken met volgend scenario: papa woont sinds 2 jaar in het buitenland. Elk jaar moet papa zijn officiële verblijfsplaats bevestigen aan de banken waarbij hij een rekening heeft. Gebeurt dat niet (of niet op tijd), dan wordt zijn rekening ontbonden of geblokkeerd (vermoeden van fraude) en kan papa niet meer aan zijn eigen geld. BNP Paribas Fortis heeft dat alvast gedaan. Zijn rekening werd in april zonder zijn medeweten overgedragen naar Bpost. Bpost stuurde vervolgens een aangetekend schrijven naar papa om te vragen om zijn adres per kerende te bevestigen. Dat aangetekend schrijven werd natuurlijk vrolijk verstuurd naar papa’s vroegere adres in België (banken zijn immers niet in staat om een buitenlands adres met een andere format te registreren), waar hij al meer dan 2 jaar niet meer woont. (Kleine voetnoot: om één of andere absurde reden is het blijkbaar vandaag nog steeds onmogelijk om een bank te vragen om belangrijke communicaties per email te sturen in plaats van via trage, dure en onzekere postverzending) Gezien het aangetekend schrijven dus nooit is toegekomen bij papa, heeft hij dan ook niet tijdig gereageerd. Niet veel later waren inderdaad zijn rekening, zijn visa-kaart en zijn brandverzekering wel degelijk ontbonden. Daarover kreeg hij plots wel een e-mail. Toen kon het dus wel. Hoera! Helaas was het kalf toen al verdronken en was er geen terugkeer meer mogelijk.

Papa dacht slim te zijn en tijdens zijn bezoek aan België persoonlijk langs te gaan bij Argenta, om te vermijden dat daar hetzelfde zou gebeuren. Hij zat meer dan drie uur op kantoor, omdat de kantoormedewerker er maar niet in slaagde om zijn adres in Canada te registeren. Het systeem liet dat blijkbaar niet toe, onder meer omdat de lay-out van een adres er hier anders uitziet. Bovendien moest hij het nieuwe adres bewijzen aan de hand van een nutsfactuur of een brief van de gemeente met stempel. Nu is het systeem hier anders en komen de nutsfacturen in ons geval bij de bovenburen toe. Die staan dan ook niet op papa’s naam. Papa en mama betalen wel een percentage (dat vooraf is vastgelegd) van de lasten. Een nutsfactuur inbrengen is in ons geval dus geen optie. De kantoorbediende bracht daarom zowel een mail van de ambassade, een verzekeringsdocument op naam van papa EN ons huurcontract in. Eén van die documenten moest toch wel volstaan om de wijziging door te voeren. Papa had er tenslotte speciaal om die reden een halve dag ingestoken om het persoonlijk op kantoor te gaan regelen.

Vijf weken later - papa was al terug in Canada - kreeg papa plots een belangrijke mededeling tijdens het inloggen op zijn online rekening: hij moest DRINGEND zijn woonplaats bevestigen. De adreswijziging was blijkbaar NIET doorgevoerd. Drie uur op kantoor gezeten voor niets: geen van de alternatieve documenten was aanvaard. Als papa niet binnen de vier weken een nutsfactuur op zijn naam zou bezorgen, zullen ook bij Argenta dus de rekeningen geblokkeerd worden. Met een beetje pech zet ook Argenta (net zoals bij Fortis gebeurde) de klantenrelatie stop. We staan dus momenteel dicht bij het moment dat papa en mama niet meer aan hun eigen geld kunnen.

Ik vat dus even samen:
- een vals adres huren om er op frauduleuze manier meer dan 15.000 euro netto per jaar mee op te strijken, is een fluitje van een cent en wordt helemaal niet gecontroleerd.
- je echte adres bevestigen vanuit het buitenland om toegang te blijven hebben tot je eigen spaargeld, is praktisch onmogelijk en verbonden aan zware controles, en sancties zoals het afsluiten van je rekeningen.

Goed bezig België! Papa gaat nu op zoek naar een vals adres. Iemand eentje in Anderlecht in de aanbieding?

p.s. geen foto bij deze blog, want ik vond geen foto die zuur genoeg was.

10/28/2024

Dag lieverds van de lage landen,

Sorry! Sorry sorry sorry! Ik heb al zo lang niet geschreven, maar ja, wat dacht je: papa zei altijd dat niemand mijn verhalen las. Maar gisteren heeft hij mij plots een berichtje gestuurd uit de lage landen, waar hij 3 weken op bezoek is. Hij heeft blijkbaar vastgesteld dat mijn verhalen daar veel vaker worden gelezen dan we dachten. Allez vooruit, ik begreep het meteen: ik moet nog eens een verhaaltje schrijven.

Papa heeft ondertussen een hele hoop familie en vrienden terug gezien. Dat deed wel deugd, zei hij. Ze zijn daar blijkbaar op weekend geweest, en ze hebben zomaar even een kilometer of 36 gewandeld op 2 dagen tijd. En ik was niet eens mee, hoe erg is dat!

Mja, hier is het slecht weer, maar daar valt het blijkbaar wel mee. Ze hadden een prachtige zaterdag en een redelijk goede zondag. Hier verdrinken we daarentegen in de windstormen en atmosferische rivieren die hier door de lucht razen. Mama neemt ons daarom mee naar wedstrijden waar we naar ratten in buizen moeten zoeken. Dat is echt cool. Ik ben er wel okay in, maar mijn zusje, Layla, is een echte kampioen. Ze hangt nu vol lintjes van alle prijzen die ze wegkaapte. Ze kan nog amper rechtop staan door het gewicht van alle trofeeën die rond haar nek hangen.

Binnen 2 dagen komt papa ook weer deze richting uit. Hij zal weer moeten aanpassen aan de kou en de regen, maar mama zal hem ongetwijfeld meesleuren naar al haar nieuwe ontdekkingen van de voorbije 3 weken. Vlak voor papa's vertrek naar België zijn we immers verhuisd naar een nieuwe stad, Chilliwack, dus papa gaat hier helemaal nog niet veel kennen. Mama, daarentegen, die heeft hier ondertussen een heel netwerk uitgebouwd. Pfff, papa gaat sociaal moeten zijn bij terugkomst, dat gaat nog wat worden!

Ik heb even met papa gebeld om te vragen met wat hij zich daar allemaal bezig houdt in zijn thuisland. Fietstochtjes, etentjes met vrienden en familie, en veel administratief geregel natuurlijk. In het begin liep hij blijkbaar letterlijk van bank tot bank om zijn adreswijziging te regelen, want Fortis had heel vrolijk zijn visakaart, zijn zichtrekening en zijn brandverzekering geannuleerd. Zonder aanwijsbare reden, al is er een sterk vermoeden dat het komt omdat het Fortis kantoor werd overgenomen door Bpost, Bpost per aangetekend schrijven aan papa vroeg om zijn nieuw adres te bevestigen, maar helaas dat aangetekend schrijven naar een heel oud adres stuurde. Top service! Papa zal daar nog wel eens meer over vertellen, maar zijn vertrouwen in de banken heeft in elk geval een flinke deuk gekregen. Over Fortis hoor ik hem geen goed woord meer vertellen, die hebben duidelijk afgedaan.
Gelukkig hebben de andere banken in België daar ondertussen vlotjes zijn nieuw adres geregistreerd: bij Argenta duurde dat maar 3 uur en bij KBC 1,5 uur. Hoera voor de bureaucratie!

Papa heeft nu nog 2 dagen om te recupereren van alle uitjes vooraleer hij de terugtocht naar hier weer aanvat. Vanavond gaat hij nog even met de familie eten voor de nakende verjaardag van zijn moeder (mijn oma), en morgen gaat hij nog even de hort op om te gaan eten met vrienden in Antwerpen. Hij zal wel moe zijn als hij de vlieger weer op stapt op woensdag. Maar dan kan hij rustig een dutje doen en na mijmeren over het grote centrale vraagstuk van afgelopen weekend met vrienden: zou hij liever chocomousse eten die naar kaka smaakt of kaka die naar chocomousse smaakt? Ja, er was veel interessante gespreks-stof daar in België blijkbaar.
(tip van Layla: "Ik zou het allebei opeten. Of het nu smaakt als kaka of er enkel zo uit ziet, beide zijn goed!")

Lieve vrienden, hou jullie goed! Met een heel klein beetje geluk komt de inspiratie voor deze blog nog eens terug en krijgen jullie weer volop nieuws vanuit Canada. :-p

Alvast een fijne Halloween voor iedereen! ☠️👻👿👺👹💀

Dikke waf,
Beer

08/03/2024

Hi folks, voor zij die het bericht hier gisteren lazen: voor 1 keer heeft papa mij verplicht om de tekst van gisteren te verwijderen. Wat hem gisteren nog wel een goed idee leek, leek dat vandaag helemaal niet meer. Alles wat hier dus is verschenen de afgelopen 24 uur, is ondertussen zorgvuldig gedeletetetetetetet. Er zijn geen sporen meer van te vinden. Nergens. En ik kan het weten, want ik heb een scherpe neus!

Papa's gevoel naar justitie blijft wel nog onveranderd, en ergens wou hij de negatieve gevolgen van het afgelopen jaar uitvagen met de actie van gisteren, maar hij heeft nu toch het gevoel dat het niet meteen de juiste manier was. :-D

Ach ja, berouw komt na de zonde, Dat zeggen zelfs wij honden.
Maar na een jaar vol miserie, mag papa al eens een foutje maken, niet?

En voor zij die de tekst van gisteren niet lazen: goed zo, doe zo verder!

Voilwaf, t is eruit.
Slaaptijd hier nu! *snurk*

02/26/2024

Waarom is papa eigenlijk geen BV? Waarom krijgt papa - zoals die ene gast bij jullie met de naam Acid - geen 160.000 euro van fans als hij er 20.000 verliest?

Papa's afgelopen jaar werd gekenmerkt door stress en zorgen omwille van 2 stronthuurders (sorry voor de formulering, ik had niet zo lief mogen blijven) in zijn Brussels appartement en een ellenlange strijd tegen een niet-werkend justitieel systeem. Papa kan niet tegen onrechtvaardigheid. Om hondsdol van te worden, die pummels. Als ik gekund had, had ik mijn tanden er in gezet en hen lekker aan hondsbrokken gescheurd. Maar we wonen te ver, en ik steek niet zo gemakkelijk een oceaan over.

Papa schreef er een hele tekst over, want hij is ondertussen aan het einde van zijn Latijn. Zijn strijd voor gerechtigheid is uitgeput en zorgzaam opgeborgen in een put die wij voor hem hebben gegraven is het natte zand voor het huis.

Hij overwoog om zijn tekst te publiceren voor zijn mensenvriendjes op Facebook, maar na zorgzame selectie van een aantal familieleden besloot hij dat toch maar niet te doen.

"Zelfmedelijden is voor niets goed", zegt men. Dat is waar.
"Je gaat kwade reacties krijgen", zegt men. Vermoedelijk ook waar.
"Er zijn altijd ergere dingen", zegt men. Ook waar. Denk ik.
"Acid en zijn fans gaan daar niet blij mee zijn", zegt men. Mja, wellicht opnieuw waar!
"Zet het van je af", zegt men. Maar dat kan papa dus niet.
"Onderneem alleen de actie die je kan ondernemen", zegt men. Maar die acties zijn er dus niet. Papa heeft geleerd dat je letterlijk niets kan doen, behalve rekeningen blijven betalen. Ocharme papa, want hij moet ook nog lekkere snacks voor ons blijven kopen.

Allemaal goede raad om het toch maar niet op zijn publieke Facebook te gooien, dus deed papa dat niet.

Maar wat een wereld! Ik denk dat de hondenwereld toch wel eerlijker is! Als er iemand bij ons iets verkeerd doet, geven wij die een snauw, en daarna plassen we eens rustig over het plasje dat die net heeft gedaan. Dan weet die ook weer dat wij de belangrijkste zijn.

Maar goed, de mensenwereld is dus een rare bedoening. Papa's afgelopen jaar was niet echt fijn. Hij heeft veel lessen geleerd. Te goed willen zijn is geen goed idee.

Maar om zijn woorden toch niet nodeloos nutteloos te laten zijn, deel ik ze in deze intieme kring. Ik zet de link in de commentaren van dit bericht. Niet zeggen tegen papa he! Normaal ben ik hondstrouw. Al vind ik wel dat de waarheid ook eens geweten mag zijn!

Enne... als iemand een roedel malinois kent die van aanpakken weet, laat het me weten! Ik ken een goede snack voor ze in Brussel!

Veel plezier daar in de lage landen! Ik ga nog wat spelen met kleine zus, die gisteren een wedstrijd "vind de doos met het geurtje" heeft gedaan in een toptijd van 1 minuut 27 seconden. Om toch maar op een positieve noot te eindigen! Een positieve noot met een geurtje dan welteverstaan.

01/03/2024

Lieve vrienden,

Wij zijn ondertussen alweer 2 weken onderweg op onze roadtrip. Heen gingen we door de ruige hoogvlakten van het binnenland: de gezellige kerstsfeer van het Boheemse dorp Leavenworth, de adembenemende schoonheid van de Ancient Lakes, de prachtige kleuren van Death Valley, de fenomenale Joshua Trees in de Mojave desert en in Joshua Tree National Park en het zwoele nachtleven van Las Vegas opsnuivend.

Terug keren we via de kustroute. Helemaal vanuit het heerlijk warme Los Angeles en Santa Monica via de soms lege kustwegen naar het koude en regenachtige noorden om morgen tegen de avond onze thuis bij Vancouver te bereiken.

De kustroute is idyllisch. Wijdse uitzichten over bossen , meren en een woeste zee. De golven waren vaak ook meters hoog door een storm die al enkele dagen boven de oceaan hangt. In Ventura, kort ten noorden van Los Angeles, moesten er zelfs een aantal mensen naar het ziekenhuis worden gebracht nadat ze verrast werden door golven die plots zelfs over de weg sloegen.

Maar dat is allemaal niets in vergelijking met wat hier soms in andere jaren gebeurt. Niets wijst er op, behalve een paar sinistere informatieborden die her en der opduiken langs de kustlijn. Soms, gemiddeld elke drie- tot zeshonderd jaar, komt er hier een mega-aardbeving voor. Zo eentje van categorie 8 of 9 op de schaal van Richter. Eentje die alles verwoest en een mega tsunami naar de westkust van Amerika stuurt. De laatste was ondertussen alweer in het jaar 1700.

Vanavond slapen we in Motel 6 in Newport, Oregon. En op onze avondwandeling nam papa ons mee over Safe Haven Hill, letterlijk een evacuatie-heuvel nabij het op zeeniveau gelegen motel. Als de aarde hier gaat trillen, duiken mama en papa eerst snel onder de tafel, daarbij hun hoofd en nek beschermend (Drop - Cover - Hold) en vluchten ze vervolgens in allerijl die heuvel op, alwaar ze voorbereid moeten zijn om daar minstens 24 uur te kunnen verblijven temidden van een hele hoop andere mensen die diezelfde heuvel als safe haven zullen hebben.

Ja, Noord-Amerika is tocht wel anders dan Europa. Alles is hier net iets dramatischer. Er hangt een voortdurende dreiging van supervulkanen in de lucht (Yellowstone op kop - als die uitbarst kan het theoretisch gedaan zijn met de mensheid), een mega verwoestende aardbeving is nooit ver weg en bovendien hangt het risico van een idiote president hier ook alweer in de lucht.

Maar met grote risico’s komt blijkbaar ook een prachtige natuur. Je kan geen tsunami hebben zonder een massieve, indrukwekkende oceaan aan je zij. En zonder diezelfde krachten die een alles vernietigende aardbeving kunnen veroorzaken, waren er hier niet de majestueuze bergen om ons heen.

Alles heeft zijn voor- en nadelen. Voorlopig kunnen wij alvast naar hartelust rondrennen op prachtige stranden aan de Grote Oceaan en temmen wij met veel plezier de grote bergen om ons heen. Maar ooit, hopelijk in een verre toekomst, zullen die bergen en die oceaan misschien ook de vijand van onze vrienden zijn! Maar hopelijk niet te snel! En hopelijk niet van ons!

Beer, de Friese berghond

08/06/2025

01/04/2025

11/23/2024

11/20/2024

10/28/2024

08/03/2024

02/26/2024

01/03/2024

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Establishment

Shortcuts

Share