Założenie jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej w Rogoźnie datuje się na dzień 15 czerwca 1874 roku, czyli prawie dokładnie 140 lat temu. W dawnej Polsce miasta i osady wiejskie z dominującą w nich drewnianą zabudową, dachami krytymi słomą lub gontem, łatwo padały ofiarą pożarów. Rogoźno nie było wyjątkiem, częste pożary niszczyły nie tylko budynki ale i ich zawartości o znaczeniu historycznym. kr
ól Władysław Jagiełło, korzystając z prawa magdeburskiego potwierdził zniszczenie dokumentów miejskich. Natomiast król Zygmunt Stary po ogromnym pożarze w 1523r. potwierdził przywilej odbywania jarmarków w wyznaczone dni. Kolejne większe pożary nawiedziły miasto w latach 1530, 1535, 1581, 1641. konsekrowano ponownie kościół św. Wita odbudowany po pożarze a w 1684 r. z powodu kolejnego pożaru, komisja królewska obniżyła o czwartą część wysokość tzw. hiberny czyli opłatę za zimowe leże wojska. Pożary w latach 1714, 1716 i 1766, przyniosły kolejne straty miastu. Podczas wielkiego pożaru w roku 1783, kiedy to spłonęło 140 domów, zniszczeniu uległa również skrzynia
Bractwa Strzeleckiego z dokumentami o przywilejach brackich. Dziewięć lat później, w pruskim już Rogoźnie wybuchły dwa wielkie pożary podczas których spłonęło 87 domów, synagoga, gorzelnia i liczne budynki gospodarcze. Straty oszacowano na 365 tys. florenów. W celu ograniczenia niebezpieczeństwa pożarowego, władze miejskie wydawały liczne rozporządzenia. W wyniku których powołano czynne służby takie jak straż miejska i cechy rzemieślnicze do pełnienia służby ogniowej. Wieczorami strażnicy obchodzili miasto i śpiewali: „Już dziesiąta na zegarze, Spać panowie gospodarze. Strzeżcie ognia i złodzieja, W Panu Bogu jest nadzieja. Na sługi się nie spuszczajcie, Lepiej sami doglądajcie”.
