01/10/2026
Gevoeligheid
Hoe een term de wereld omsluit.
Er is het verhaal. Ik werd gevoelig geboren. Keizersnede baby, eén en al zenuwstelsel. Een oersoep aan zintuiglijkheid, grote ogen, een poppengezicht, openheid in menselijke vorm. 'Zo is Lot'.
Er is het verhaal. De gevoeligheid was of werd al hooggevoelig in de buik. Mama en baby eén, mama en sociale omgeving eén.
Er is het verhaal. De gevoeligheid werd hooggevoelig in interactie met de wereld, na de spreekwoordelijke tabula rasa geboorte. De wereld ging over fysieke grenzen, leven in mijn lichaam voelde onveilig, de wereld ging in mijn lichaam leven als zelfafwijzing. Ik verloor gaandeweg de verbinding met mezelf en ik hunkerde alleen nog maar de verbinding met mezelf. Hooggevoelig, vooral angstig en dan ook pijn - en pleziervermijdend gehecht.
Verlegen, hoe dan ook verlegen. Maar niet op het podium. Performatief sociaal begaafd. Creatief wezen. Relationeel jonglerend, authenticiteit per dag heruitvindend. Inspirerend nooit geleerd voldoende te expireren.
Er is het verhaal. De gevoeligheid werd hoogsensitief genoemd, soms hooggevoelig en dan een onhebbelijke discussie tussen die twee. Er is begaafdheid, maar dat betekent niet per se sensitief. Of toch wel? Sinds wanneer betekent intelligentie niet óók - of zelfs: juíst - sensitiviteit?
Spiritueel begaafd, wellicht. Of belichten we hier slechts, maar dan wel volledig de essentie van existentie - en is een term als begaafdheid immer onvolledig?
Er is autistische gevoeligheid. Of differentieert dit niet? Er is complexe PTSS. Er zijn te weinig grenzen, te veel wensen, er zijn te veel grenzen, te weinig wensen. De wereld is sowieso vaak chaos, niet?
En er is het verhaal. Kortdurende psychose. Maar het kan ook desintegratie genoemd worden. En ontwaking, of integratie. Golven emotie, in essentie. Losbrekende energie. Opstanding. En herijking, in-aarding, herbelichaming, emergentie. Niet zo fijne zelfzorg, niet voldoende verzorgd. Noem het wat je wilt, het is er. Nu niet meer. Of zijn de golven gewoon ietsje rustiger van aard? Er is voldoende slaap, dat scheelt een golfslag.
Er is het verhaal. Vrouw zijn, rollenpatronen, beklemmingen, moeder en ballen hooghouden. Boosheid onderdrukken, rouw niet doorleven, overprikkeld raken in een continu aanstaand pijnlichaam. Er is onderdrukking in de rollen, er is comfort in de rollen. De drek van slachtofferschap, de angst om te stralen.
Er is het verhaal. Menszijn. Altijd met kracht en kwetsbaarheid. De privileges van de één, is de hooggevoeligheid van de ander. Waar gevoeligheid opleeft, wordt ergens iets buitengesloten dat om aandacht en ruimte schreeuwt.
Machtstructuren dicteren wie zich hoogsensitief kan noemen en gehoord wordt in contexten met dwingende plichten.
Er is het verhaal. We zijn relaties. In essentie open relaties. Meer nog dan een individu, zijn we samen de sensitiviteit. Het systeem maakt hooggevoelig. Maar, wíe is 'het' systeem?
Er is het verhaal. De overprikkelbare, overprikkelde wereld. Overal verbinding. Bliep, piep, update, validatie, sociale honger, eenzaamheid, angst. Zenuwstelsel roept HELP.
Er is het verhaal. Weer de DSM erbij. Ik raak de diagnostische tel kwijt.
Voorbij de psychotherapie, in de inbeddende kluwen van mijn veelvoelende lichaam en weids uit één lopende geest, ligt geen verhaal,
maar Zijn te slapen.
Diep geworteld in de veelzijdige werelden die we samen scheppen,
veel meer natuur dan we in woorden weten te spiegelen,
is er gewoon iets van sensitiviteit.
Waar bewustzijn en energie één zijn. Veelvuldig één.
Hier leven duizend-en-één verhalen op,
geen definitief dogmatisch richtinggevend.
Er is iets van trillende coherentie.
Hoe sensitiviteit door en als het hele lichaam danst.
Hier zijn we in en als Leven,
existentieel één,
in ons uppie én samen.
Het zelfonderzoek van gevoeligheid omsluit de wereld
in ons hart-, buik- en bekkengebied,
in onze rennende benen en grijpende handen,
ons denkend, verbeeldend en doenend hoofd.
Tussen ons samen in
leven we op als unieke wezens.
Opmerkzaam en altijd ook: onbekwaam onbewust.
Altijd gevoelig. Hooggevoelig, diepgevoelig. Wijs maar eens een plek aan waar gevoel niet opleeft, zichtbaar of onzichtbaar.
Weet op welke plekken in de wereld je verlevendigt. Wees in je lichaam vrij, laat gevoeligheid je meest intieme beleving van dit alles zijn, laat de plekken in de wereld in een lichaam wonen dat zichzelf gevoelvol - én vrij liefheeft.
Die plekken creëren we samen. We scheppen samen wel of niet, soms wel en soms niet, community 's waarin sensitiviteit gewoon is, waarin sensitiviteit een kenmerk is van het lichaam dat de gemeenschap is. Waarin we samen zorg dragen voor en bouwen aan een gezonde energetische eenheid vol verschillen en gelijkenissen.
Wie de rust en wellicht de luxe heeft om gevoeligheid als eenvoudig te duiden,
kent de beademende kracht om bedding en richting te zijn.
Moge ik dit als intens mens in dit leven volleren,
zodat ik belichaamd als een vrije plek in de wereld ben,
voor mijn hierin open, gegronde zelf
en de ander in mij.
Terug bij af,
het is precies goed zoals het is
en dan de moed
en niets minder:
de mogelijkheid
om te blijven zorgen
te blijven bouwen
te rusten
en te spelen
Mens...
intens,
niet?
Foto: Karlijn Goossens
Meer lezen? Misschien spreekt de bundel Intens mens je aan: https://www.alotofcomplexity.nl/boek
Of het webinar 'Een verhalende reis door intensiteit: https://www.alotofcomplexity.nl/webinars
Zin om eens samen gevoelens en gedachten te ontrafelen, verweven, uit één te rijgen, te verlichten, te spitsen of te vermilden? Kijk eens op www.alotofcomplexity.nl
