16/01/2014
Και κάπως έτσι , το πιο γλυκό Λεμόνι στον κόσμο πέφτει από το δέντρο… και συνειδητοποιείς πως χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου μαζί του. Αυτό το μαγαζάκι, που μόνο του στάθηκε πάνω από τον κεντρικό δρόμο για χρόνια… αυτό το μαγαζάκι που σε υποδέχτηκε και σε αγκάλιασε στις πιο μεγάλες χαρές και στις πιο βαριές λύπες σου. Το μικρό αυτό μαγαζί που έχει την μεγαλύτερη ψυχή από όλα.
…στα πορτοκαλί σκαμπό του, εκεί που διηγήθηκες με λαχτάρα στον Χριστόφορο τα νέα σου. Εκεί που ο Σωτήρης έκανε την ανατροπή και χόρεψε μαζί σου. Στο μωσαϊκό του, που δέχτηκε τον ζαλισμένο χορό σου. Στο πράσινο μπαρ του, που ερωτεύτηκες μια νύχτα έναν ξένο. Στην αυλή του, που τσακώθηκες χαράματα με τον άνθρωπο σου. Στην κουζίνα του, που πάντα είχε να χορτάσει την πείνα σου. Στην μουσική του, που πάντα είχε να χορτάσει την ψυχή σου. Στους καφέδες , που ήπιες με τις φίλες σου στην τζαμαρία και σας άκουσε η γειτονιά. Στις μπύρες , που ήπιες κάτω από τις λεμονιές το καλοκαίρι κάνοντας κούνια. Στις νύχτες κουλτούρας και υποκουλτούρας. Στις νύχτες που έκατσες μόνος στο μπαρ να πάρεις αποφάσεις . Στα πιο απρόσμενα ξενύχτια. Στην προσπάθεια σου να παίξεις μουσική για να διασκεδάσουν οι φίλοι σου. Στην επιτυχία των πάρτι και στην αποτυχία τους. Στις φάτσες που δεν χώνεψες ποτέ και σε εκείνες που είχες πάντα μια θερμή καλησπέρα. Στους ξένους που έκατσαν δίπλα σου και σου είπαν την ιστορία τους και έπειτα χάθηκαν. Στα σφηνάκια που ανάψανε φωτιές. Στα πιο υπέροχα cocktail που ήπιες ποτέ. Στους δύο υπέροχους άντρες που ήταν εκεί για σένα με μια συμβουλή, με μια αγκαλιά και ένα φιλί … στην γενναιοδωρία τους, στην αλήθεια τους , στην προσπάθεια τους και στην διαφορετικότητα τους. Στα γέλια, στα κλάματα, στα κρυφά βλέμματα, στα ραντεβού στις τουαλέτες…. Σε αυτά θα πιούμε και θα γιορτάσουμε την ευκαιρία που είχαμε να τα ζήσουμε, την τύχη που είχαμε να είμαστε μια σταγόνα από Λεμόνι.
Δεν θα αφήσουμε το Λεμόνι μας να πέσει από το δέντρο. Θα το στύψουμε και θα το πιούμε σε cocktail και σφηνάκια όπως του αξίζει, λίγο πριν ξημερώσει Δευτέρα… μια Δευτέρα που δεν θα ξέρεις που να πιεις καφέ και δεν θα σε χωράει ο τόπος.
by Anna Euthimiadou